Goede uitslag

Vandaag hadden wij een keer een goede uitslag. Een uitslag die altijd naar de achtergrond gaat omdat wij natuurlijk met mijn lieve dochter in zwaar weer zitten.

Het geeft ook altijd een vreemd gevoel, dat het goed is, dat het gelukkig goed gaat. En dan heb ik het over mijn eigen controle. Mijn jaarlijkse ct scan. Want voor diegene die het niet heeft meegekregen, 3 jaar gelden, ongeveer 9 maanden voordat wij te horen kregen dat mijn lieve dochter palliatief was hebben ze bij mij bij toeval de blindedarm weggehaald.

Ik had een tekenbeet in de knieholte, daar ging ik uiteindelijk voor naar de huisarts ( had nog nooit eerder een tekenbeet gehad). S avonds was ik al geopereerd aan mijn blinde darm. Bij de controle bij de huisarts had ik zeer hoge ontstekingswaarden en wel een beetje last bij de plaats waar de blindedarm was, maar niet extreem. Toch doorgestuurd en jawel, achteraf stond deze op knappen, twee weken later en het was mis geweest.

En dan ook echt mis, want twee weken na de operatie had ik een afspraak bij de chirurg die mij vertelde dat de hele blindedarm verkankerd was en dat de kanker nog net niet door de wand was doorgebroken. Als deze geknapt was dan was het gaan verspreiden in mijn buikwand. Ik zal de medische termen allemaal besparen, maar het is ook een zeldzame vorm geweest, eentje die zich mengt met slijm, waardoor het alleen maar weggesneden kan worden en het resistent is voor chemo en bestralingen.

Maar dat pad hoefde ik toen niet te bewandelen. En na de diagnose van mijn lieve dochter is het ook naar de achtergrond verdwenen. Wel moet ik elk jaar door de scan voor controle en ook was dit jaar weer alles goed.

Dus voor mij een goede uitslag.

Alleen voelt dat zo vreemd, om zelf weer door de ct scan te gaan, ik denk nu dan altijd dat mijn lieve dochter dit meerdere malen per jaar mee moet maken, en ook veel langer ligt, met name bij de pet ct scan, over het algemeen is ze drie kwartier verder voordat ze klaar is. Drie kwartier met je armen omhoog, in een voor haar lastige houding. Daar ben ik dan meer mee bezig dan met mijn eigen verhaal. Waarschijnlijk ook wel moeders eigen, niet waar? Maar dan denk ik vandaag ook meteen aan het verhaal van het zuurstofmasker, deze moet je altijd eerst bij jezelf opzetten anders ben je geen knip voor de neus waard om je kinderen en naasten te helpen.

Zo is het dus ook met mijn gezondheid. Ik ben dankbaar dat het allemaal goed is, want ze nemen je hele buikgebied mee, en daar was gelukkig niks bijzonders te zien.

Oh ja, jullie denken natuurlijk, zo snel de uitslag? Vanmorgen om 8 uur onder de scan en nu weet ik het al.....ja...ik kijk altijd meteen in mijn dossier. Omdat ik het graag wil weten. Als het anders was geweest had ik er ook mee moeten dealen. Dus ik weet het het liefst zo snel mogelijk.

En zo is het, voor mij een goede uitslag voor het komende jaar, kan ik dat allemaal weer parkeren en overgaan op de verzorging van de dag. Wij wachten op een nieuwe afspraak voor de 3e prrt behandeling. Mijn lieve dochter heeft een paar zwaardere weken achter de rug, dat komt doordat haar bloedwaardes niet goed waren, en doordat de alvleesklier toch een optater krijgt van alles wat er in haar lichaam gebeurt. Dus we moesten wat bijsturen qua medicatie en dat is nu iets onder controle. 

Dus, vergeet je zuurstofmasker niet, gelukkig is mijn mentale zuurstofmasker sterk, mijn lichamelijke is nu op orde. Maar je moet er aan blijven werken, net zoals alle ouders die voor uitdagingen staan waar je liever niet voor wilt staan.

Liefs,

Annette