Mantelmoeder

Vandaag was de dag, de dag van de uitslag waarvoor mijn lieve dochter vier keer een PRRT behandeling heeft moeten ondergaan om de kwaliteit en lengte van haar leven te kunnen beïnvloeden. De reis ernaartoe was weer gevuld met gelukkig fijne gesprekken, zeker met galgenhumor. Om maar een voorbeeld te nemen, wij reden ongeveer 45 minuten en wij haalden een busje in, daar stond op "grafstenen". Haha, hoe dan? Zie je nooit en nu op de weg naar Amsterdam voor een belangrijk gesprek kom je zo'n busje tegen.  Mijn dochter zei meteen, "nou, als dat maar niet de voorbode is van vandaag" met een vleug humor erin. Wij moesten allebei lachen en ik zei toen heel droog, "dat is voor jou niet van toepassing, want een grafsteen is voor op een graf ( kan natuurlijk op een urnen begraafplaats, maar dat doen wij sowieso niet)". Weer lachen, ja wij hebben soms rare humor, maar daardoor ook weer mooie gesprekken, ik heb het hier al eerder over gehad. Toen zei mijn dochter ...

 Het is al een tijdje geleden dat ik een blog geplaatst heb. Zoals jullie in de vorige blog hebben gelezen was mijn lieve dochter bijna jarig. Dit hebben wij rustig kunnen vieren, precies zoals ze het zelf prettig vond. 22 jaar. Wat een mijlpaal! Voor de een een leeftijd waarin je je leven opbouwt, voor de ander iets wat je alleen maar hoopt te bereiken. Een schril contrast. Dat merk ik ook aan de buitenwereld. Een heel contrast met hoe wij in het leven staan en wat wij wel niet aan beperkingen hebben. Een dagje uit, niet aan de orde, een winkel bezoeken? soms met moeite. Lekker thuis je ding doen? zijn wij erg goed in. Uit eten? wij koken lekker zelf. En ga zo maar door. De wereld is anders, de mensen zijn anders. Niet iedereen kan er goed mee omgaan. Maar dat is niet erg, je leert iedereen kennen, op een andere manier.  Ik vraag mij wel eens af, hoe het allemaal gelopen zou zijn als mijn lieve dochter niet ziek was geweest. Hoe ons leven er dan uit had gezien? Geen idee. Maa...