Dankbaarheid

Dankbaarheid,

Een klein woord met een grote betekenis. Dankbaarheid. Hoe kun je dit vinden als je leven op de kop staat? Als je geleefd wordt en niet kunt zien wat te toekomst brengt? Dat is erg lastig. Maar je kunt klein beginnen.

Ik schrijf regelmatig mijn dankbaarheidsmomentjes op. En als ik ze niet opschrijf heb ik ze vaak wel in mijn hoofd, dan denk ik echt, dit is een een mooi moment, een moment om dankbaar voor te zijn ook al is mijn leven op dit moment verre van rooskleurig. Een optimist ben ik altijd wel geweest, ik probeerde altijd het beste uit de vervelendste situaties te halen, en geloof me ik heb er echt al een aantal gehad, vervelende situaties, maar waar we nu in zitten spant de kroon. Ik zeg wel eens, mijn hele leven is de generale repetitie geweest voor dit moment......

Dankbaar zijn voor kleine dingen. Een goed gesprek, een moment waarvan je moest lachen, persoonlijk kan ik ook erg genieten van de sterrenhemel bij een heldere nacht, daarin besef ik mij altijd hoe klein wij zijn, en dat we op een bijzonder plek mogen leven. Dankbaar zijn voor de natuur als ik met de hondjes buiten wandel, een roodborstje op mijn pad, een haas die snel oversteekt (die mijn hondjes dan gelukkig niet spotten..), mooie luchten, zon, sneeuw en zelfs de regen op mijn gezicht.

Dankbaar voor lieve mensen om ons heen en in het bijzonder mijn lieve zus. Die wil nooit in de belangstelling staan, sorry zus, ik wil je hier toch benoemen. Ik ben dankbaar dat jij mijn zus bent, dat je voor onze moeder zorgt wat ik op dit moment niet kan. Dat je samen met haar face-timed met mij zodat wij ook een contact moment hebben. Dat geeft soms ook hilarische momenten die wij samen goed kunnen relativeren. En dankbaar voor de ontelbare dingen die jullie voor ons doen en de je altijd voor ons klaar staat. 

Verder hebben wij zeker nog meer lieve mensen om ons heen, lieve buren, familieleden, vrienden, ik ga jullie niet apart benoemen, maar jullie weten wel wie ik bedoel, ik ben dankbaar dat jullie er voor ons zijn. En zoals jullie weten vraag ik niet snel om hulp, maar als het nodig is zal ik dat echt wel doen. Nu vinden wij nog onze weg in deze bizarre tijd.

En ik ben ontzettend dankbaar voor mijn gezin, hoe wij dit samen doen en dat ik voor mijn lieve dochter mag zorgen, ik ben thuis om er voor haar te kunnen zijn en haar te ondersteunen, samen met mijn zoon. Niet alleen met de medicatie en alles wat daar bij komt kijken maar ook emotioneel, er gewoon zijn, dingen samen doen in huis, een beetje 'ankeutteln' zoals wij dat noemen. Dankbaar dat wij in het laatste deel van haar leven zo veel mogelijk samen mogen zijn, kunnen genieten met een lach en een traan. Hopelijk kunnen wij dat uitbreiden met leuke uitjes, daar zouden wij zeer dankbaar voor zijn.

Dankbaarheid.....sta er eens vaker bij stil, het helpt je door zware en pittige tijden heen zodat je altijd ook de lichtpuntjes blijft zien in een bizarre situatie. En eerlijk is eerlijk, natuurlijk lukt mij het niet altijd, maar ik blijf het proberen, het maakt het leven in het algemeen wat draaglijker, ongeacht in welke situatie je zit. 

Liefs, 

Annette