Deze week

Deze week,

Dit is de 4e week in de chemo periode. Week 1 en week 2 is de inname, wat ik al in een eerder blog heb uitgelegd. Week 3, dan zit de chemo nog steeds in haar lichaam en wordt het er langzaam uitgewerkt. De voorzorgsmaatregelen moeten wij, en met name mijn dochter, nog steeds volgen. Dit is bijvoorbeeld de toilet 2x doorspoelen met de klep dicht (en ik poets de toilet dan ook wat vaker), met handschoenen verzorgen etc. In de 4e week is alles uit haar lichaam en kan ze normaal alles doen zonder er bij na te moeten denken. Maar vaak zit het van de voorgaande 3 weken al zo in het systeem dat dit automatisch doorgaat.

De 4e week is de week dat ze zich het beste van de 4 weken zou moeten voelen. Maar de vermoeidheid kikt erin en ook haar weerstand wordt toch minder na elke kuur. Het is ook niet niks. Ze kreeg meteen al de hoogste dosering mogelijk, dus haar lichaam heeft veel te verduren en ook de goede cellen moeten hieronder lijden. 

En in de 4e week, haar beste week, deze week dus, hangt er ook al weer een ziekenhuisbezoek boven je hoofd. Voordat ze met een nieuwe kuur kan beginnen, moet ze eerst in de 4e week weer bloed prikken in het ziekenhuis waarna er altijd op vrijdag een gesprek gepland staat met haar behandelend arts en of de verpleegkundige. Aanstaande vrijdag staat er een gesprek met haar behandelend arts, dit omdat er ook nog uitslagen zijn van haar gastrine gehalte, erg belangrijk, want het te veel aan gastrine wordt veroorzaakt door de hormoonproductie van de tumor en de uitzaaiingen. De uitslag hiervan laat wat langer op zich wachten. Ook al was alles stabiel, de primaire tumor was heel iets gegroeid, maar omdat deze zo groot is kan een kleine groei de gastrine productie van de cellen verhogen.

Dus altijd weer meer spanning in de 4e week, de week waarin wij ook het meeste willen ondernemen. Hopelijk is haar bloed goed en kan ze aankomende zaterdag weer starten met de chemo. Deze cyclus herhaalt zich constant totdat de chemo zijn werk niet meer doet.

Maar vandaag is een goede dag, terwijl ik dit typ, zijn broer en zus heerlijk met zijn 2-en aan het rommelen in de keuken, ben benieuwd wat er zo op mijn bordje komt, dit soort momenten koester ik, ze heerlijk met elkaar horen overleggen terwijl ze hun gezamenlijke hobby uitvoeren, koken en of bakken in de keuken, altijd met een heerlijk resultaat, Vanmorgen stond er een leuke verassing voor de deur. En vanmiddag gaan we er nog even op uit, omdat het nu kan en ze een goede dag heeft.

Dus zo gaan wij de 4e week door en proberen wij er even niet aan te denken dat over een paar dagen alles weer opnieuw begint, of misschien erger, dat het even niet kan om haar lichaam bij te laten komen van alle chemo. Dat weten wij nooit, tot het moment dat wij het gesprek weer hebben gehad over de stand van zaken.

Onzekerheid, krampachtig vasthouden aan het idee dat het goed voor haar is, dat ze langer bij ons mag zijn, dat we hopelijk nog leuke dingen kunnen doen, dat ze ook weer door de kuur heen komt. Het is elke keer weer afwachten.  Er is geen voorspelling hoe en wat. Wat zeker is is dat wij er voor haar zijn, haar ondersteunen zowel fysiek en geestelijk, zo ver onze gezamenlijke horizon reikt. 

Wij zullen dit pad samen bewandelen, hoe zwaar en bijzonder het ook zal zijn, dit pad zal op sommige stukken bezaaid zijn met rotspartijen, waar we overheen moeten klimmen, maar zal ook zeker bezaaid zijn met mooie velden, waar we rustig ons pad kunnen volgen, met bloemenpracht en veel zonnestralen en het maken van mooie herinneringen. Zoals vandaag, een mooie dag!

Liefs,

Annette