Gesprekken

Gesprekken,

Dan heb ik het niet over koetjes en kalfjes, maar diepgaande gesprekken. Weet jij bijvoorbeeld wat de wensen van jouw partner, ouders, kinderen zijn als ze komen te overlijden? Begraven of gecremeerd worden? Eerlijk is eerlijk, ik had het er nooit met mijn kinderen over gehad. Wel wat ik zelf wilde, ik zeg altijd doe mij maar in een goedkope kist, want het gaat toch de oven in, zonde van het geld, en hou het maar eenvoudig. Maar dat is natuurlijk ook een beetje gekscherend.

Maar om het hierover te hebben met je kinderen, waarvan je weet dat  er een eerder dood gaat dan jou is van een ander kaliber. Wij hebben hier geen geplande gesprekken over, vaak gebeurt het gewoon, voor het gaan slapen, naar aanleiding van iets op televisie, zomaar een lukrake roep n.a.v. onze galgenhumor. Ja galgenhumor hebben wij zeker.

Zo weet mijn lieve dochter en ook mijn zoon nog niet of ze begraven of gecremeerd wil worden. Ik denk ook dat dat lastig is op die leeftijd. Ik zeg dan ook, daar hebben wij nog tijd voor om het daar over te hebben. Verder wil ze niet te veel drukte, net zoals in haar aardse leven, door haar autisme (daar komt nog een blog over, ze heeft autisme met een normaal niveau) kiest ze ook bewust voor een rustig leven omdat te veel prikkels niet goed voor haar zijn. Muziek zijn wij nog mee bezig. 

Dat is ook zoiets, vroeger draaiden wij platen, luisterden naar de radio, waardoor onze ouders  deelgenoot werden van onze muziekkeuze, of ze het wilden of niet, Tegenwoordig zijn er oortjes, koptelefoons, dus voor de omgeving niet altijd te horen waar ze naar luisteren. 

Wat een prettige bijkomstigheid is, in ieder geval dat vinden wij, is dat er familie werkt bij een uitvaartbedrijf, als mijn dochter er aan toe is komen ze een keer om te bespreken wat de mogelijkheden zijn en van wat ik al gehoord heb is er heel veel mogelijk. Dat zullen weer moeilijke en emotionele gesprekken worden, maar ook dit is iets wat gebeuren moet en fijn dat dat kan voor mijn dochter met familie die ze kent.

Ook hebben wij het er over dat het niet klopt, dat ze zo jong is, en dat er meteen na de diagnose al duidelijk was dat er geen genezing meer mogelijk was. Dan is ze natuurlijk ook erg verdrietig en al pratende laten wij dan de tranen over onze wangen rollen. Het moet er wel uit, opkroppen is geen optie. Als je dat doet merk ik dat ik niet goed kan functioneren, dat kan ik sowieso niet altijd. Nu merk je pas hoeveel je op de automatische piloot doet, of anders gezegd, onbewust. Geprogrammeerd. Waarschijnlijk ook een stukje zelfbescherming.

Voor mijn dochter en zoon is het ook belangrijk de emoties te tonen, dat lucht op.

Wat ze ook aangeeft is dat ze het heel erg vindt dat mijn zoon en ik dit moeten meemaken en straks zonder haar verder moeten.......jeetje.....wat gaat er veel in dat koppie om. Dan zeg ik haar dat ze er altijd zal zijn en dat wij dan ook voor haar verder leven. Dat ze er altijd bij zal zijn. 

Verder hebben wij het er ook over dat we samen zo veel mogelijk moeten genieten,  na bijna 9 maanden wetende dat ze ongeneeslijk ziek is,  gaat dit steeds beter. Het went nooit maar je dealt ermee en wij willen niet dat het laatste stuk leven alleen maar geregeerd wordt door haar kanker. Elke dag maken wij er binnen de mogelijkheden het beste van. Dan is er ook altijd nog mijn lieve zoon die mij vaak een spiegel voorhoud en wat mij dan weer realiseert dat ik me nog steeds druk kan maken om onbenullige dingen.

De gesprekken vinden zeker niet elke dag plaats hoor, en wij lachen er zeker nog wat af. Wij hebben ook 2 gekke hondjes die voor de nodige hilariteit zorgen elke dag. Soms tot het irritante toe, maar wij willen ze niet meer missen hoor! 

Bewust zijn dat iedereen sterfelijk is, maakt dat de gesprekken diepgaand  en niet meer zo oppervlakkig, dankbaar ben ik dat wij dit samen kunnen en dit pad samen bewandelen. Dankbaar dat mijn zoon en ik samen met familie met haar dit pad bewandelen. You never walk alone, dat is zeker waar in het verhaal van mijn dochter. Wel veel te vroeg maar gelukkig kunnen wij er voor haar zijn en voor haar zorgen. In alle oppervlakten zolang dit kan.

Liefs,

Annette