Broer en zus

Broer en zus,

Dat zijn mijn twee lieverds al bijna 20 jaar!!!! Mijn lieve dochter wordt binnenkort 20 en mijn lieve zoon een week later 23!!!  20 Jaar delen hun samen lief en leed, zijn ze heel erg hecht en gaan ze sinds mijn zoon zijn rijbewijs heeft nog vaker samen alleen op pad.

Zo fijn dat ze dat doen, helemaal nu. Op het moment dat ik dit nu typ ben ik ziek in huis, probeer mijn lieve dochter niet aan te steken omdat ze in de 1e chemo week zit. Dit zijn dus momenten dat je niet ziek moet zijn maar dat komt nooit gepland. 

En de afgelopen dagen neemt mijn lieve zoon zijn zus alleen mee op pad, dat is dan even snel naar een winkel omdat mijn dochter van snuffelen houdt. Gelukkig kan ze het nog even (lees: een uurtje maximaal). Vandaag dus ook, ze gaan zomenteen nog even met zijn twee op pad. Zo dankbaar dat mijn zoon goed kan autorijden en zijn zus dus ook meeneemt.

Dat brengt mij terug naar het verleden. Ze hebben een bijzondere band met elkaar, altijd al gehad. Af en toe broer en zus irritaties, maar die duurden nooit lang. Altijd beschermend naar elkaar toe en ze hebben ook delen zonder mij samen meegemaakt. Als je gescheiden bent dan leven jouw kinderen ook een deel van hun leven zonder jou maar altijd wel samen. Dat doet mij beseffen dat mijn zoon eigenlijk zijn hele leven nooit zonder zijn zus is geweest. Ik wel. Omdat ze in het verleden ook bij hun vader waren, zonder mij.

Dus van de 20 jaar dat mijn lieve dochter op deze aardbol is, zijn ze onafscheidelijk geweest van elkaar. Altijd samen, door dik en dun. Nu ook, gaan ze samen op pad even lekker zonder mij, ook fijn voor twintigers, niet altijd het gehijg van je moeder in je nek, Want eerlijk is eerlijk, dat vindt ik altijd best spannend, nu ze ziek is, maar ik heb alle vertrouwen dat het goed gaat en het is ook belangrijk ff qaulity time voor broer en zus,

Maar wat pittig is het voor hun beiden, om door zoiets heen te moeten. Het weten dat je niet lang meer samen dingen kunt doen met elkaar. Je dingen delen met je broer, met je zus, dat zal in dit leven sneller stoppen dan de bedoeling is. En dat doet pijn, bij allebei en bij mij. Bij de geboorte van mijn dochter weet ik nog goed mijn allereerste gedachte toen ze er was : nu zijn ze nooit meer alleen.....nu is er altijd iemand waar ze op terug kunnen vallen. Dit is altijd uitgekomen, totdat het niet meer zo kan zijn in dit leven. 

Maar dan zijn er altijd nog de herinneringen aan de mooie momenten, en daar is deze er een van.


Liefs,


Annette 



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Scan uitslag

Vandaag was de dag dat mijn lieve dochter en wij de uitslag van de scan hebben gekregen. Vanmorgen stond om half 10 de afspraak met de arts van mijn dochter. De rit ernaar toe  duurt niet zo lang want mijn dochter wordt gelukkig behandeld en begeleid in onze woonplaats, er is altijd overleg met het UMC in Amsterdam, maar wij hoeven daar niet naar toe. Dat scheelt veel kilometers en tijd en het reizen gaat mijn dochter ook niet goed af door haar misselijkheid die dan de kop op steekt. Dus, iets later werd mijn lieve dochter door haar lieve arts geroepen en lopen wij samen naar haar kamer. Normaal zegt ze alt meteen dat ze tevreden is over de scan, of dat ze voor nu tevreden is maar dit keer was het anders, een algemeen praatje, dus wij voelden allemaal eigenlijk wel aan, dit kan wel anders lopen... Het gesprek begon ook met hoe voel je je nu? Ook dat is niet zoals ze normaal het gesprek zou beginnen als er goed nieuws of stabiel nieuws zou zijn. Dus het een en ander werd besproken e...
Meer lezen

Voorlopige uitslag

Afgelopen donderdag hebben wij de rit naar Amsterdam gemaakt voor de PET-CT scan waarin voorafgaand aan de scan een radioactieve vloeistof is ingespoten bij mijn dochter. Hierna moest ze in een warme kamer ongeveer 45 minuten wachten voordat de scan werd gemaakt. De rit naar Amsterdam vanuit ons was natuurlijk een drukke weg, af en toe oponthoud, maar we hebben het gered en waren rond kwart voor tien op de parkeerplaats van het Amsterdam Umc Amc. Nadat mijn dochter zich moest melden bij de patienten registratie (hier moest ze wel even heen voor een foto en het nakijken van de gegevens, mijn dochter is al bekend bij AMC Amsterdam, maar tot nu toe is alles in samenwerking met de artsen in Amsterdam en Enschede, in Enschede behandeld), hebben wij kennis gemaakt met de onoclogische verpleegkundige, die wij alleen telefonisch hadden gesproken. Hij gaat mijn dochter ook begeleiden bij de PRRT behandeling. Ik wil even meegeven dat deze lieve verpleegkundige speciaal naar het AMC UMC is gekome...
Meer lezen

Wie ben ik?

Wie ben ik? Ik ben Annette, 53 jaar, een moeder van een zoon en dochter.  In 2023 is ons leven helemaal op de kop komen te staan. Mijn lieve dochter had al jaren lang lichamelijke klachten, de kinderarts gaf aan dat het een prikkelbaar darmsyndroom was, verder heeft ze hirsutisme als gevolg van PCOS, en op haar 14e is er autisme gediagnosticeerd. Al deze aandoeningen zal ik nog eens apart behandelen in deze blog. Mei 2023 veranderde ons leven volledig. Ze werd doorgestuurd naar de polikliniek als gevolg van buikklachten die de huisarts niet vertrouwde. Nooit geweten toen wij onderweg waren naar de spoedeisende hulp, wat ons te wachten stond. Ze werd onderzocht, bloed afgenomen, een echo gemaakt. De echo liet iets afwijkends zien waardoor ze meteen een CT scan gingen maken. De dienstdoende arts kwam ons het verontrustende nieuws brengen dat ze een grote massa hadden gezien, wat zeer afwijkend was en al helemaal voor haar leeftijd, 19 jaar jong. Het toeval was dat er ruimte was bij d...
Meer lezen