Voorrecht

 Ik vergeet nooit iets wat iemand tegen mij zei, "kinderen heb je te leen". En ik lees het als het voorrecht dat je ouder mag zijn van jouw kinderen, dat je ze opvoedt en dan hun eigen weg laat gaan in de hoop dat je hun hebt kunnen leren wie ze zijn. En dan heb ik het niet over hoeveel je op je rekening hebt staan. Dat is zeker belangrijk om je doelen te kunnen bereiken, maar ook wie je bent als persoon, het mooie in deze wereld kunt blijven zien ondanks alles wat er speelt.

En ze zien groeien, ze op eigen benen leren staan. Het is een voorrecht dat te mogen als een ouder. Hopelijk mag ik die ontwikkeling zien bij mijn lieve zoon. De weg van mijn dochter zal anders zijn,,,,,,hoe bizar dit nu klinkt wat ik nu zeg, ik vindt het ook een voorrecht dat ik als ouder mijn kind mag en kan ondersteunen in de meest moeilijke tijd van haar leven, de weg naar het oneindige, de weg naar de dood.

Normaliter ga je eerder dan je kind, dat is meestal een gegeven. Maar wat is een gegeven? Iets wat gemiddeld veel voorkomt? Iets wat verwacht wordt? Iets wat statistisch gezien de uitkomst zou moeten zijn? Wij hebben hier in huis al geleerd, dat wat als normaal wordt gezien niet per se normaal is.

Ik ben bevoorrecht dat ik mijn dochter en zoon kan ondersteunen in ook voor mij de meest moeilijke periode in ons leven. Ik heb het als kind al ervaren hoe het is om iemand die je liefhebt te moeten verliezen, te weten mijn vader, maar de ervaring die ik nu heb als ouder is totaal anders. Als kind kijk je toch anders tegen dingen aan, nou moet ik wel zeggen dat ik bepaalde ervaringen van toen nu waardeer, hoe vreemd dit ook klinkt, je donkerste periode die het toen was doe je nu over, in een ander jasje.

Maar het maakt je ook sterker, en je leert de dingen anders te zien dan dat je aangeleerd is, wat de maatschappij ziet. Natuurlijk is het vreselijk als je als ouder je kind moet gaan verliezen, haar steeds zwakker en hulpbehoevender ziet worden. Haar vragen probeert te beantwoorden over het leven, over hoe andere mensen omgaan met haar situatie, over de wereld, over wat hierna zal zijn....

Dan zie ik het als een voorrecht dat ik haar kan helpen zoeken naar de antwoorden, als die er al zijn, om haar op haar gemak te stellen en het zo comfortabel mogelijk te laten verlopen. En verder maken haar broer en ik het zo fijn mogelijk voor haar. Ook is het een voorrecht om er voor haar broer te kunnen zijn, dat ik er ook ben om de zorg op mij te nemen en de romslomp eromheen te kunnen sturen. 

En zo heeft iedereen denk ik voorrechten in zijn of haar leven, ook al zie je het vaak niet meteen.

Liefs,

Annette