En weer door

Vanmiddag stond de afspraak gepland met de oncoloog verpleegkundige om de bloeduitslagen te bespreken (die had mijn dochter woensdag al laten prikken). De waardes waren goed om morgen te kunnen starten met kuur 8. Deze keer dus de normale 2 weken rust tussen de kuren en geen 3 weken. 

Voor mijn gevoel zijn die twee weken zonder chemo voorbij gevlogen maar ook weer niet. Het kost mijn dochter wel steeds meer moeite om dingen vol te kunnen houden. Hopelijk wordt dat weer wat beter, we zullen het zien. En  deze week rust was eigenlijk druk, want er was een afspraak met de verpleegkundige van de thuiszorg over de eventuele PGB verpleging en verzorging. Er moest bloed geprikt worden, en vandaag ook weer een ritje naar het ziekenhuis voor de afspraak.

Al met al dingen die moeten maar ook energie kost, die je dan liever ergens anders aan wilt besteden. Maar het is niet anders. Het verhaal van de PGB verpleging en verzorging volgt nog, de indicatie is nog niet binnen, maar och je wat laten ze veel uren onder de gewone mantelzorg vallen, ook dat is Nederland, heel veel wordt als normaal gezien, terwijl ik niet kan werken om er voor mijn dochter te zijn, voor het emotionele verhaal, de medicatie, de ondersteuning met wassen, aankleden, douchen in en uit bed, ook in de nacht en ga maar door. Enfin, allemaal negatieve energie, dit wordt vervolgd.

Nu hebben wij net weer de tabletten meegenomen uit het ziekenhuis, en we gaan ervan uit dat het wederom goed gaat, net zoals de laatste keer. Dat wij zelf alles goed onder controle kunnen houden en de lactose verhogen wanneer het nodig is. Verder hebben wij wel alles in huis mocht er obstipatie komen, en de maagbeschermers in poedervorm doen goed hun werk. Net zoals in de laatste kuur  week de 5 dagen ondansetron tegen de misselijkheid goed is gegaan. Fingers crossed.

De 8e kuur al weer!!!!!!! Waar blijft de tijd. Deze maand is het ook een jaar geleden dat mijn dochter werd opgenomen en dat wij het verschrikkelijke nieuws te horen kregen. Wij zijn nu een jaar verder, wat ben ik trots op mijn  dochter hoe ze het allemaal ondergaat, ik kan haar de medicatie wel aanbieden, maar zij moet het innemen, zij moet het doen, zij heeft de klachten, pijnen, misselijkheid en ga zo maar door. Dan sta je echt aan de zijlijn en probeer je het zo comfortabel mogelijk laten te verlopen.

Ook ben ik trots op mijn zoon, hoe hij er mee omgaat, hoe zorgzaam hij is voor zijn zus en er altijd is voor haar, dingetjes met haar onderneemt als ze het kan en ook de humor erin probeert te houden en mij soms afremt, van onschatbare waarde. 

Ook ben ik trots op mijzelf, wat een bergen ik heb en moet verzetten, mij zelf emotioneel op peil probeer te houden en de beste wegen proberen te bewandelen tijdens deze verschrikkelijk heftige periode. Lieve mensen om mij heen, ook mensen waar je wat meer van verwachtte zijn er minder, maar dat geeft niks. Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om, daar leggen wij ons bij neer. It is what it is. Verder komt er een oerkracht in je naar boven, net zoals bij een bevalling. Je doet het gewoon, als je het niet doet kom je niet verder en help je daar niemand mee. Bovenal mijn kind niet. Zij staat voorop, met haar broer natuurlijk.

Hoe het deze keer gaat? We zullen het zien. Het went nooit, maar de aanpassing is er wel. Ik kan me niet eens meer goed herinneren hoe het voor de diagnose was. Wij gaan er weer voor, 1 dag tegelijk, uur voor uur, kijken naar wat wel goed gaat en vooral, genieten van elkaar.

Liefs,

Annette