Gewoon wat delen

Ik liet net even onze hondjes uit en dan gaan mijn gedachten vaak even met mij op de loop. Mijn dochter zit vandaag in de een na laatste dag van haar 8e kuur. Onderliggend is er de angst dat het misschien mis gaat, maar  ik heb ook weer het vertrouwen dat het net zo loopt als de vorige kuur. Dat wij voor nu alle obstakels weg hebben kunnen halen zodat ze de kuur doorkomt. Het wordt wel zwaarder voor haar, dat merk je aan alles. Dat is logisch natuurlijk, na zoveel troep al in je lichaam te hebben gehad, zo weinig hersteltijd en ze begint weer voordat je het weet aan de volgende kuur.

Ik vraag mij dan af, hoe lang houdt haar lichaam dit vol en hoe lang houdt ze dit mentaal vol? Ze is ontzettend sterk en ontzettend dapper en vecht zich er elke keer doorheen. Maar wat zal er het eerste opgeven, haar lichaam , die dan de beslissing voor haar maakt dat het genoeg is, of haar geest, dat het mentaal allemaal te zwaar wordt en dat ze dan een zeer moeilijke beslissing moet nemen. Ik weet dat ze het aan zal geven, we hebben het er meermalen over gehad. Maar toch....

Ik zat zelf al onder een koortslip, geen idee, heb het niet aan voelen komen maar ook mijn lichaam geeft dus zelf aan dat ik af en toe gas terug moet nemen. Maar ja, hoe doe je dat. Toch maar weer dat boek pakken waar ik al vaker in begonnen ben. En een blog schrijven, dat lucht ook op.  En ik besefte mij vanmiddag tijdens het wandelen langs de vijver dat ik echt even de geluiden van de natuur in mij opnam, het getjirp van de vogels, het gespetter op het water van de ganzen, het ruizen van de bladeren, En dat alles gewoon in de stad, een stukje rust waar de stadse geluiden op de achtergrond verdwijnen.

En dan besef ik mij, wat fijn dat ik ondanks alles dit nog horen kan, dit nog kan waarderen, hoe boos ik soms ook ben op alles, waarom mijn dochter dit moet overkomen, waarom ons dit overkomt. Waarom waarom waarom. Mensen vragen mij de laatste weken hoe ik het vol houdt. Ik denk door dit gevoel toe te laten, boos te mogen zijn, verdriet hebben maar ook kunnen genieten van de natuur, op momenten dat je het niet verwacht. Net zoals gisteren avond, ik zie altijd de maan als het helder is, en op een of andere manier wordt ik daar rustig van, neem ik de hemel in mij op en realiseer mij dat ik maar een heel heel heel klein radartje ben van alles. Maar de grootste radar voor mijn dochter en zoon. 

Onze auto is stuk gegaan, deze is 2e pinksterdag afgesleept en ik weet nog niet wat er aan de hand is. Geen auto is geen optie, maar ik ben er heel relaxed onder, wetende dat het wel goed komt, In het verleden zou ik mij er zeker drukker om hebben gemaakt, maar dat heeft geen zin. In dat opzicht ben ik ook wel veranderd, ik maak mij echt minder druk om dingen waar je niks aan kunt veranderen.  Simpelweg vertrouwen hebben dat het wel goed komt.

En dat heb ik ook met deze ziekte, ik heb vertrouwen dat het loopt zoals het om een of andere reden moet lopen, dat ik kan bijsturen waar ik  kan voor mijn lieve dochter, om haar laatste fase zo mooi, dankbaar en aangenaam mogelijk te maken. Aan de uitkomst kan ik helaas niets veranderen, maar grotendeels wel de weg ernaar toe. En zo is het.

Liefs

Annette