Verjaardag

Vandaag is het mijn verjaardag. Een vreemde dag. Normaliter vierde ik mijn verjaardag altijd al klein, ik vindt de verjaardag van mijn kinderen veel leuker om te vieren. Dat is altijd al zo geweest. Maar nu zit er een rauwe rand aan. Vorig jaar op 7 juni kregen wij de verdere uitslagen van de biopt, scans en aansluitende onderzoeken nadat wij reeds gehoord hadden dat mijn dochter een zeer grote NET tumor rondom de pancreas had.

De uitslag was vernietigend, alle beetjes hoop werden de grond in geslagen, Ik zie ons, mijn dochter in bed, mijn zoon en ik er naast nog zo wachten op de behandelend arts. Mijn dochter was wederom opgenomen omdat toen de medicatie nog niet helemaal werkte en ze wederom veel moest overgeven. Met alle gevolgen van dien.

Ik zie de arts nog zo binnenkomen, een echt mensen mens arts, de uitdrukking op haar gezicht vergeet ik nooit, ze kwam bij Emma zitten en gaf ons het vreselijke nieuws dat er uitzaaiingen waren, en meerderen ook. Dat ze palliatieve zorg kreeg en dat ze nog enkele jaren bij ons zou kunnen zijn. Toen wisten wij nog niet dat de tumor zich van graad 1 naar graad 2 zou ontwikkelen en een chemo kuur onvermijdelijk was.

We wisten wel, dat ze niet lang meer bij ons zou mogen zijn. Niet zo lang wat je van je kinderen verwacht als ze opgroeien, uit huis gaan, hun eigen leven gaan ontdekken en invullen. We waren verslagen op die dag, 7 juni, de dag dat mijn moeder mij ooit het leven gaf, de dag dat ik hoorde dat mijn dochter niet meer uit huis zou kunnen gaan, haar leven te mogen ontdekken, verliefd te worden, wat dan ook nog meer. Niet meer, 7 juni, een dag met een rauwe rand.

Maar mijn familie zou mijn familie niet zijn en mijn kinderen niet mijn kinderen als ze het toch willen vieren, wel klein, maar toch, ik blaas 54 kaarsjes uit vandaag, een leeftijd die mijn dochter nooit zal halen. Het is een emotionele dag, maar ook een verjaardag. Morgen komt mijn zus met haar zwager en van de week is mijn schoonzusje geweest met mooie bloemen en nog meer attenties. Ondanks alles voel ik mij toch jarig. En ook nu proberen wij de kanker niet ons leven te laten beheersen.

Ik moet je eerlijk zeggen dat mij dat vandaag wel zwaar valt. Maar ik zal mijn verjaardag blijven vieren, voor mijn kinderen en familie, die zo hun best altijd doen om er een speciale dag van te maken. 

Uiteindelijk is het maar een datum. En moeten wij het leven elke dag vieren, niet alleen op een verjaardag. En wij proberen het om het elke dag te vieren, ook al is het de ene dag zwaarder dan de andere, of zoals wij vaak omdenken, je kunt ook zeggen, de ene dag is lichter dan de andere.

Daarom proosten wij vandaag op het leven, op mijn 54 jaar. Ik ben dankbaar dat ik het ben geworden, ouder dan mijn dochter ooit zal worden, en ouder dan mijn vader is geworden. Ik probeer mij vast te houden aan de gedachte dat ik verder mag leven, en ik er alles uit moet halen wat ik kan. Nu staat mijn hoofd er niet altijd naar. maar ik vindt terugkijkend op mijn leven dat ik al behoorlijk wat obstakels heb overwonnen, de zwaarste, daar zit ik nu middenin. Waar het mij brengt? Wie zal het zeggen, het is maar goed dat wij niet alles van te voren weten.

Maak er het beste van, leef je mooiste leven, ook al is de storm een tornado, pak de mooie momenten, hou deze vast, want je bevindt je ook vaak in het oog van de tornado, waar het rustig is.

Liefs,

Annette