Loslaten

Loslaten. Makkelijk gezegd, moeilijk gedaan. 

Ik heb ooit gelezen in een van de vele boeken die ik lees dat gedachten slechts scheten zijn. Je hebt ze, en ze lossen op in de lucht. Gedachten zijn vaak zorgen over hoe en wat. En eerlijk, ik probeer het vaak los te laten maar soms kwellen ze mij toch.

Hoe dat bij jullie is weet ik niet, maar wij schijnen heeeeeeel veel gedachten te hebben per dag. Ook veel onbewust. Ik probeer mij daarvan bewust te zijn en veel vervelende gedachten los te laten. Zo kun je beter leven bij de dag. Het is niet altijd makkelijk. Anderen noemen het misschien struisvogelpolitiek, maar loslaten betekend niet je verantwoording niet te nemen.

Loslaten is voor mij nu: loslaten van de gedachten over de onzekere toekomst, loslaten van wat ons te wachten staat, hoe het zal gaan, wat er gaat gebeuren. Als je daar te veel over nadenkt wordt je gek. Door vaak proberen los te laten kun je ook meer genieten van het moment. Anders wordt alles overschaduwd door de vervelende gedachtes en kun je niet genieten van de mooie momenten.

Het is niet altijd makkelijk maar voor mij werkt het. Soms lijkt het leven wel 1 grote test, 1 groot toneelstuk, zo voelt het althans voor mij. Ik weet ook zeker dat mijn lieve dochter altijd met mij verbonden zal zijn en blijven. In een serie die wij samen gekeken hebben hadden ze altijd een mooi afscheid, "till we meet again". Dat vindt ik een  mooie. Die tekst heb ik niet losgelaten en zal altijd in mijn hoofd zijn, "tot wij elkaar weerzien". Mooi, bijzonder en enigszins vol hoop, niet waar?

Wij willen de kanker niet de laatste levensfase van mijn dochter te veel laten overschaduwen. Psychologen hebben wij ook niet betrokken op dit moment, eigenlijk hebben wij geen begeleiding op dit moment, we doen het nog zeer goed samen en met onze omgeving. Wat heb je eraan als er een hulpverlener naar je luistert en eigenlijk geen antwoord weet te geven omdat ze gewoonweg niet weten hoe het voelt. Ik vindt dat een lastige, natuurlijk doen ze veel goede dingen, maar in deze situatie kun je er nog zo veel over gelezen hebben, maar het voelen is er niet bij en dat is essentieel vindt ik. Ik kan op dit moment niks met een ondersteuner, psycholoog, huisarts, of wie dan ook .

Misschien later, maar voor nu redden wij het zo. Kan ik de zorgen van mijn dochter goed met haar bespreken, en kunnen wij ook elkaar onze emoties tonen. Ik zie het als een compliment als mijn dochter tegen mij zegt dat ze vaak ook niet stilstaat bij haar kanker, natuurlijk doet ze dat echt wel maar bovenal weten wij dus toch een omgeving voor haar te creeeren waarin het niet de overhand heeft. Je wordt eraan herinnerd als de medicatie gegeven wordt, als de kuren er zijn, met de scans en het wachten op de uitslag, maar op een of andere manier hebben wij het vaak kunnen loslaten. Leven bij de dag.

Natuurlijk is er een donkere wolk boven ons leven, maar gelukkig zien wij altijd nog de zonneschijn en de mooie maan in de avond die ons eraan herinneren hoe wonderlijk het eigenlijk allemaal is. En natuurlijk zie ik dan ook hoe oneerlijk het allemaal is, maar wat kunnen wij eraan doen? Haar nog een zo mooi mogelijk, vol liefde, vol mooie herinneringen, leven te geven. Wij  komen later wel, voor nu zijn wij er zo goed mogelijk voor haar. En dat kan alleen door toch heel veel gedachten proberen los te laten, kracht te halen uit al het mooie wat er toch nog is.

Liefs,

Annette