In je eigen wereld

Iedereen leeft in zijn eigen wereld. Met zijn of haar eigen assumpties, waarheden, visie, hoe bijzonder is het eigenlijk dat je dat deze wereld deelt met anderen. Met je familie, vrienden, werk. Ik merk het ook heel erg aan mijzelf dat ik in mijn eigen wereld leef. Mijn ervaringen maken wie ik nu ben. Mijn visie maakt mij tot wie ik nu ben.

En de wereld van mijn kinderen zijn anders dan die van mij. Ik weet nog heel goed dat ik toen ze nog weekenden of vakanties naar hun vader gingen ik mij besefte dat ze hun eigen herinneringen maken, waar ik op dat moment geen deel van uitmaak en ook geen idee van heb. Gelukkig kunnen wij altijd goed met elkaar praten en hoorde ik altijd wel hun belevenissen. 

Maar ik zeg altijd, wat je niet wilt delen, zeg je niet en dat houd je voor jezelf, in jouw eigen wereld. Je kunt iemand nog zo goed kennen maar er zullen altijd dingen zijn die je niet deelt. Mede omdat, als je dingen deelt waar je mee zit en waar een beslissing over moet worden genomen, ik die liever wel eens voor mijzelf houd. Omdat iedereen zijn goedbedoelde mening wil geven en dat beinvloed dan mijn gedachten erover, die houd ik dan liever voor mijzelf.

Zo gaat dat ook met verdriet. Ik weet dat ik hier bij een aantal mensen echt mee terecht kan. Maar soms is het goed het even alleen over je heen te laten komen, te accepteren dat het er is en dat het er ook bij hoort. Dan is het sneller voorbij dan als je het bespreekt met anderen, dan wordt er vaak van alles bij gehaald waardoor je er echt langer in blijft dan als je een tijdje alleen zit met jouw verdriet en gedachten. Het geeft weer lucht.

En iedereen doet alles op zijn eigen manier in zijn eigen wereld. En geen enkele persoon is hetzelfde, dus de wereld wordt door iedereen op een eigen manier bekeken. Hoe bijzonder is dat? Miljoenen mensen kijken verschillend de wereld in, want niemand kan dezelfde gedachten en ideeen hebben als een ander. Dat maakt dat wij op een zeer bijzondere plek wonen. 

En het geeft je ook het besef dat in een situatie waarin wij zitten iedereen er anders tegenaan kijkt en wij het zelf ook op onze eigen manier meemaken. Zoals ook mijn dochter, haar energie wordt lager en dat heeft ook zeker invloed op haar welzijn. Mijn zoon en ik dachten elke keer in afleiding verzinnen, maar daar heeft ze op dit moment geen behoefte aan. Lekker thuis, dat vindt ze fijn, lekker eten en een boek lezen of een serie kijken is voor nu voldoende voor haar.

En wat zij het prettigst vindt, dat doen wij met liefde. Wil ze morgen toch nog even weg? Dan doen we dat, wil je rustig thuis met ons zijn? Dan doen we dat. En cijferen wij onze ideeen weg. want het gaat om haar. Niet om wat ik denk of bedenk, omdat ik dan bij mijzelf denk dat is leuk, nee, dat is dus niet altijd leuk voor haar. 

Zo zitten wij ieder in onze eigen wereld en ik kan het  niet voorstellen hoe het is om in de hare te zijn. Ook al hebben wij veel gesprekken, ook al delen wij veel. Ik weet, als ze iets op mij lijkt dat ze ook dingen niet deelt. omdat ze dat voor zichzelf wil houden in haar eigen wereld. Mijn lieve dappere dochter. Uiteindelijk komt ze er dan wel mee, maar houdt ze het eerst toch een tijd voor zichzelf. En dat is prima.

Dat wil niet zeggen dat wij nergens over praten, dat doen wij juist wel en vaak ben ik met haar de ui aan het afpellen om tot de kern te komen. Maar die ui laat zich niet altijd afpellen en dat moet je dan niet forceren. Dat komt dan op een later moment, of niet.

Wat ik nog meer wil zeggen en dat doe ik zelf ook echt wel eens te veel hoor, oordeel niet snel over een ander. Een oordeel vel je vanuit jouw visie op de wereld, vanuit jouw eigen wereld. De wereld van de ander wordt beleeft door de ander en niet door jou. En die heeft zijn eigen manier om ergens mee om te gaan. Let it be. 

Liefs,

Annette