Ieder zijn eigen rivier

Ik heb vaak het  idee dat ons leven bestaat uit keuzes, elke keuze geeft een andere richting, en ik denk dat wij uiteindelijk altijd uitkomen waar wij horen te zijn. 

In de tijd dat de MH 17 was neergehaald werkte ik bij een familie in Enschede, helaas waren hun ook getroffen door een vreselijk verlies als gevolg van deze tragedie.

Bij de herdenking werd er iets verteld wat mij altijd is bijgebleven: "het leven is als een kronkelende rivier, in deze rivier liggen grotere en kleinere stenen, rotsen, maar uiteindelijk loopt het water hier omheen en komt het altijd aan op zijn bestemming". In deze metafoor is de rivier het leven en de rotsen of kleinere stenen de obstakels van het leven die je tegenkomt.

En wat deze bestemming is, dat weet je pas als je er bent, had je er sneller kunnen komen? Had je de grote rotsen kunnen ontwijken? Misschien, maar deze grote rotsen hebben je ook weer veel wijsheid gegeven, veel levenservaring die je later kunt gebruiken in een andere bestemming. De rivier vindt altijd zijn weg, de ene keer komt het makkelijker om de rotsen heen dan de andere keer, maar het kabbelt altijd verder.

Vanochtend hadden wij weer een controle voor mijn dochter in het ziekenhuis, deze keer was er een  nieuw gezicht ( onze vaste verpleegkundige van de afdeling was op vakantie) en ik had reeds al een aantal keer telefonisch contact met haar gehad, dus ontmoetten wij elkaar voor het eerst in levende lijve.

Het was een fijn en open gesprek, ook gaf ze aan dat mijn  dochter en wij als gezin zo goed en bewust met de diagnose omgingen.

Dat klopt, en in mijn rivier maar ook in die van mijn kinderen en met name van mijn lieve dochter liggen hele grote rotsen, ik begrijp niet waarom wij hierin zitten en waarom deze rotsen in ons leven zijn komen te liggen, maar aan later, hopelijk veel later,  zal het misschien duidelijk worden.

Het heeft ons nu reeds al erg veranderd, onze prioriteiten liggen anders, wij maken ons minder druk om alledaagse dingen, er is zo veel meer, zo veel moois. Maar ook veel narigheid, dat maken wij nu dus ook mee, het leven is soms hard, maar de kunst is om het wat zachter te kunnen maken in harde omstandigheden. Dat is een keuze, maar ook een gedwongen keuze, want wij hebben er niet om gevraagd om met zoveel rotsen in onze rivieren te leven.

En onze kracht zit in onze drie-eenheid, wij zijn samen sterk en houden elkaar op de been, als het nodig is met een traan maar ook zeker met een lach. Dat is een keuze die wij gemaakt hebben vanaf dag 1, wij laten het leven wat wij nog met ons drie-en samen mogen leven niet altijd beheersen door de kanker, en leven en genieten bij de dag. 

Ik ben trots op ons en natuurlijk op onze lieve omgeving, dat mijn dochter nu al weer kuur 12 start, al weer 16 maanden onderweg is. En dat wij deze vreselijke grote rotsen in onze rivieren passeren, om al kabbelend door te gaan. Om sterk te blijven de obstakels te kunnen passeren die onze rivieren zeker nog tegen zullen komen.

Maak er wat van lieve mensen, volg je eigen rivier, soms kabbelend, soms wat wilder en moet je om rotsen en stenen heen, maar uiteindelijk zal het water  zijn weg vinden en weer glad zijn. Om daarna weer steentjes of rotsen te passeren en te trotseren. 

Liefs,

Annette