Nieuw transport

Afgelopen tijd hebben wij een nieuw transport voor mijn lieve dochter uitgeprobeerd: de rolstoel. Het was een hele overgang. Een tijd terug hadden wij de rolstoel al laten komen, omdat mijn lieve dochter niet meer veel en lang kan lopen was dit echt wel noodzakelijk. Maar voordat het ook echt in gebruik is genomen, is er eerst het mentaal wennen aan de rolstoel geweest. Daarom stond hij ook al enige tijd in de gang, netjes ingeklapt en met een gezellige deken eroverheen. Maar hij was thuis, en beschikbaar.

Deze mentale overgang heeft altijd wat voeten in de aarde. En dat is ook logisch, als 20-jarige wil je niet in een rolstoel gezien worden en denk je dat iedereen kijkt en zich afvraagt waarom een jonge meid hierin zit. Mede omdat mijn dochter chemo heeft die gelukkig haar haar niet laat uitvallen, Het wordt wel dunner maar ze is gelukkig  niet kaal, Dus aan haar uiterlijk, met een make-upje, is er niet veel te zien aan haar.

Natuurlijk zien wij thuis de dikke kringen onder haar ogen, het moeilijk kunnen opstaan en verplaatsen wel, Wat is dat toch met ons mensen dat wij aan de buitenwereld als laatste laten zien dat het niet gaat, op het moment dat het ook echt niet meer gaat en je naar alternatieven moet zoeken?

Ik denk dat ik daar wel een antwoord op weet. Wij mensen praten snel met een oordeel en het liefst over een ander. Wij hebben vaak een oordeel klaar zonder te weten wat er allemaal speelt in het leven van iemand. Wees lief, sta open en oordeel niet te snel. Eerlijk is eerlijk, ik deed het ook, maar ik ben mij er nu bewust van dat dat niet het juiste is om te doen.

Dus het alternatief om mijn dochter beter te verplaatsen is de rolstoel. Twee weken geleden was de vuurdoop. Doel: een tuincentrum, niet in onze woonplaats maar een klein stukje verder, zo konden wij ook meteen de rij tijd iets verlengen in de hoop dat ze niet misselijk zou worden, Waarom iets verder weg? Simpel, minder kans om bekende mensen tegen te komen..... En, het was een zeer leuke middag, een positieve ervaring voor zowel mijn dochter als mijn zoon en mij. Bij thuiskomst was ze natuurlijk erg moe, maar zonder de rolstoel had ze het niet gered, en hadden wij vroegtijdig het uitje moeten afbreken.

Vorige week zijn wij naar een natuurgebied geweest vlak over de grens, wij wonen in Enschede, dus dat is binnen goede rij afstand te bereiken. De hondjes waren gezellig mee. En ook dit was weer een goede ervaring voor mijn dochter en ons.  Ze zei zelfs, het lijkt wel of we op vakantie zijn, want de rit ernaar toe was al mooi. We hebben ook nog even op het terras kunnen zitten en ze heeft het goed vol kunnen houden. Ze moest wel twee dagen bij komen, maar het was het waard. 

Nu is ons doel om de rolstoel meer rondom huis ook in te zetten, weer een stap verder. Maar omdat mijn dochter weet dat ze zo nog een beetje mee kan doen en zich dan maar moet laten verplaatsen op deze manier is dat het wel waard. En zo komt de rolstoel in het rijtje van de douche stoel, de porta potti boven, de bedbank beneden,  om haar leven nog zo aangenaam mogelijk te maken.

En wij wennen er elke keer weer aan zodat deze aanpassingen een gewoonte worden, als mensen hebben wij veel rek in ons vermogen, meer dan dat je van te voren had gedacht. Wie weet wat ons vermogen nog meer uitrekt, de toekomst zal het leren. 

Liefs,

Annette