Puzzelstukjes

Het leven kun je zien als puzzelstukjes, als het allemaal loopt zoals het hoort en je kunt een puzzel afmaken dan heb je een leven geleefd waarin alles op elkaar aansloot, waar geen stukje ontbrak en waar op het einde van je leven de puzzel was voltooid.

Maar bij wie is de puzzel echt voltooid? Bij wie is alles gelopen zoals de puzzel het heeft doen voorkomen? Vaak missen er puzzelstukjes, passen niet alle puzzelstukjes, of vallen er stukjes af. Het puzzelen is ook vaak zoeken naar het juiste stukje. Eigenlijk net zoals het echte leven.

Bij mijn dochter zal haar puzzel nooit afkomen. Daarvoor zal haar leven op deze aarde te kort zijn. Ook tijdens haar levenspuzzel waren er veel missende puzzelstukjes. omdat wij jarenlang niet de puzzelstukjes op de juiste plek konden leggen om zo de oorzaak van haar klachten een naam te kunnen geven, om de verborgen puzzelstukjes op hun plek te leggen was er een samenwerking nodig met andere puzzelstukjes, helaas was dat niet gelukt. Want wat als de puzzelstukjes wel gepast hadden? Wat als we op tijd de missende stukje hadden gevonden? 

Het antwoord daarop zal de puzzel van mijn lieve dochter nooit kunnen geven. Want als je je puzzel van je leven legt kun je het verleden niet meer veranderen, of invullen, dat is geweest. Wat we nu nog kunnen doen is zorgvuldig de volgende stukjes leggen, zodat ze een zo goed mogelijk stukje leven nog kan leven ook al is het ongeneeslijk. De stukjes van geen pijn, van vreugde, van genieten van de kleine dingen, van de juiste medicatie, de juiste ondersteuning en vooral de juiste liefde op hun plek proberen te leggen, zodat de puzzel te lezen is, ook al komt deze niet af.

Zo is het.

En zo zal het zijn.

Een ander verhaal is de puzzel van mijn moeder, deze is veel groter dan die van mijn dochter, maar door haar ziekte vallen gelegde stukjes van de puzzel af, omdat ze dit vergeten is, omdat haar hersenen door de parkinson dementie niet meer werken zoals een puzzel ze gelegd heeft. De puzzel van mijn moeder is bijna af, ook zij is afhankelijk van de zorg waarmee wij haar laatste puzzelstukjes kunnen leggen, mijn lieve zus en ook ik. Ik ben mijn zus ontzettend dankbaar dat zij in deze laatste fase van onze moeder de meeste stukjes van de puzzel van mijn moeder heeft gelegd, omdat ik druk ben met de puzzel van mijn lieve dochter. Ik heb een klein aandeel in de laatste puzzelstukjes van mijn moeder, hoe graag ik dit ook anders zou hebben gezien, maar soms kun je gewoon niet anders, omdat een andere puzzel ook moeilijk is.

En zo heeft ieder leven zijn eigen puzzel, soms met missende stukjes, stukjes die niet makkelijk te vinden zijn, soms met heerlijke stukjes die allemaal juist passen. En wanneer is een puzzel af in iemands leven? Is dat omdat je een bepaalde leeftijd hebt bereikt ? Is dat omdat je veel levenswijsheiden hebt opgedaan? Is dat omdat je een goede invulling hebt gegeven aan jouw puzzel? Dat is denk ik persoonlijk en ieder voor zich.

Maar wanneer is de puzzel klaar? Is het wel klaar als wij deze aardbol gaan verlaten, of zoals mijn lieve zus zegt, gaan hemelen? Dat is en blijft een mysterie, een puzzelstukje die niet op te lossen is. Is de puzzel van het leven ooit af? Of leggen wij deze door, ook na ons overlijden?

Ik ga voor de laatste gedachte, omdat ik er troost uit haal dat de puzzel doorgelegd wordt, ook al is de persoon waar de puzzel van was niet meer lijfelijk aanwezig, Want herinneringen houden hun in jouw eigen puzzel levend.

Liefs,

Annette