Soms gaat de wereld een beetje open

Soms gaat de wereld weer een klein beetje open.

Komt dat omdat wij wennen aan de situatie? Aan het leven met kanker? Aan de verzorging die daarmee gepaard gaat? Aan de regelmatige bloedonderzoeken, scans, gesprekken op het ziekenhuis? Kortom, aan alles wat palliatieve zorg met zich meebrengt?

Misschien, ik merk dat wij heel lang in een waas geleefd hebben en dat doen wij nu nog regelmatig hoor. Maar ik merk ook dat er een beetje ruimte komt om de wereld weer binnen te laten. 

Ik geniet weer meer van de natuur, zie mooie dingen, dat deed ik altijd al wel, maar nu weer meer. Helaas zie ik ook weer meer de wanorde in deze wereld. De families die, aan welke kant ze ook staan, uit elkaar gerukt worden doordat ze getroffen worden door bombardementen of dat een dierbare sneuvelt aan het front. Dan denk ik, die zijn zo uit elkaars leven gerukt, die mensen leven ook elke dag in angst. Hoe kun je daarmee omgaan? 

Wij hebben elkaar nog, leven in een relatief veilig land waar alle voorzieningen (hetzij veel duurder dan vroeger) er zijn. Meestal is de medicatie er, zo niet dan moet ik zelf alle zeilen bijzetten zodat het er op tijd is maar tot nu toe is dat altijd gelukt.

En wat ik heel waardevol vindt, mijn lieve dochter is heel ernstig ziek, maar mijn  zoon en ik en mijn dochter hebben elkaar nog, kunnen het overal over hebben. Kunnen dingen bespreekbaar maken die moeilijk zijn, ze wordt niet ineens uit ons leven gerukt. Dankbaar ben ik dat wij nog tijd krijgen om dingen bespreekbaar te maken, maar ook om gewoon nog samen te kunnen lachen, elkaar zo goed kennen dat er soms aan 1 woord genoeg is, wij hebben een hele sterke band, Die was er altijd al maar deze is nog sterker geworden.

Ik hoop dat wij nog een mooie periode bij elkaar mogen zijn, gelukkig hebben wij geen angst om geraakt te worden door een bom of een kogel, wij hebben een andere angst. Hoe lang houd mijn lieve dochter het nog vol? Tot die tijd kunnen wij de tijd invullen samen, met elkaar en alles nog uitspreken wat moet. Op onze eigen manier in ons eigen tempo, zolang de kanker dit toe laat.

En vooral op ons eigen tempo, elke dag weer. Elke dag sta ik op met de dankbaarheid dat wij er nog alle 3 zijn, dat wij de schoonheid van deze wereld elke dag nog zien, in de zon, de maan, de sterren, een roodborstje op een tak, een egeltje die bij de avondwandeling over het pad steekt, de mooie reiger bij de vijver, de kleuren van de natuur die weer veranderen naar de herfst, mooie luchten. 

 Dat dus. 

Wel altijd overschaduwd door dat ene, een klein woord met een grote impact, maar niet alles overheersend en ook niet meteen definitief. Gelukkig nog niet.


Liefs,


Annette



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Scan uitslag

Vandaag was de dag dat mijn lieve dochter en wij de uitslag van de scan hebben gekregen. Vanmorgen stond om half 10 de afspraak met de arts van mijn dochter. De rit ernaar toe  duurt niet zo lang want mijn dochter wordt gelukkig behandeld en begeleid in onze woonplaats, er is altijd overleg met het UMC in Amsterdam, maar wij hoeven daar niet naar toe. Dat scheelt veel kilometers en tijd en het reizen gaat mijn dochter ook niet goed af door haar misselijkheid die dan de kop op steekt. Dus, iets later werd mijn lieve dochter door haar lieve arts geroepen en lopen wij samen naar haar kamer. Normaal zegt ze alt meteen dat ze tevreden is over de scan, of dat ze voor nu tevreden is maar dit keer was het anders, een algemeen praatje, dus wij voelden allemaal eigenlijk wel aan, dit kan wel anders lopen... Het gesprek begon ook met hoe voel je je nu? Ook dat is niet zoals ze normaal het gesprek zou beginnen als er goed nieuws of stabiel nieuws zou zijn. Dus het een en ander werd besproken e...
Meer lezen

Voorlopige uitslag

Afgelopen donderdag hebben wij de rit naar Amsterdam gemaakt voor de PET-CT scan waarin voorafgaand aan de scan een radioactieve vloeistof is ingespoten bij mijn dochter. Hierna moest ze in een warme kamer ongeveer 45 minuten wachten voordat de scan werd gemaakt. De rit naar Amsterdam vanuit ons was natuurlijk een drukke weg, af en toe oponthoud, maar we hebben het gered en waren rond kwart voor tien op de parkeerplaats van het Amsterdam Umc Amc. Nadat mijn dochter zich moest melden bij de patienten registratie (hier moest ze wel even heen voor een foto en het nakijken van de gegevens, mijn dochter is al bekend bij AMC Amsterdam, maar tot nu toe is alles in samenwerking met de artsen in Amsterdam en Enschede, in Enschede behandeld), hebben wij kennis gemaakt met de onoclogische verpleegkundige, die wij alleen telefonisch hadden gesproken. Hij gaat mijn dochter ook begeleiden bij de PRRT behandeling. Ik wil even meegeven dat deze lieve verpleegkundige speciaal naar het AMC UMC is gekome...
Meer lezen

Wie ben ik?

Wie ben ik? Ik ben Annette, 53 jaar, een moeder van een zoon en dochter.  In 2023 is ons leven helemaal op de kop komen te staan. Mijn lieve dochter had al jaren lang lichamelijke klachten, de kinderarts gaf aan dat het een prikkelbaar darmsyndroom was, verder heeft ze hirsutisme als gevolg van PCOS, en op haar 14e is er autisme gediagnosticeerd. Al deze aandoeningen zal ik nog eens apart behandelen in deze blog. Mei 2023 veranderde ons leven volledig. Ze werd doorgestuurd naar de polikliniek als gevolg van buikklachten die de huisarts niet vertrouwde. Nooit geweten toen wij onderweg waren naar de spoedeisende hulp, wat ons te wachten stond. Ze werd onderzocht, bloed afgenomen, een echo gemaakt. De echo liet iets afwijkends zien waardoor ze meteen een CT scan gingen maken. De dienstdoende arts kwam ons het verontrustende nieuws brengen dat ze een grote massa hadden gezien, wat zeer afwijkend was en al helemaal voor haar leeftijd, 19 jaar jong. Het toeval was dat er ruimte was bij d...
Meer lezen