Afscheid

Ik ben even niet actief geweest, en dat had een reden. Onze moeder en oma is overleden. In het bijzijn van mijn zus en mij heeft ze haar laatste adem uitgeblazen. Hoe gek het ook klinkt, dat was een fijn een bijzonder moment, de kans dat wij er samen bij konden zijn is heel klein geweest. Daar ben ik zelf heel erg dankbaar voor.

Maar het gaf ook een dubbel gevoel, omdat ik weet dat mijn lieve dochter ook een keer haar laatste adem uit zal blazen, alleen weten wij niet wanneer en hoe lang ze nog hier mag zijn. Dat maakt dit soort dagen wel extra zwaar. Eerlijk is eerlijk ik heb het proberen te blokken, omdat het anders niet te doen is en deze dagen gingen om mijn moeder, het afscheid van haar, en dat is goed gegaan, al zeg ik het zelf.

Voor mijn dochter was het ook zwaar en zo hebben wij dan ook weer andere gesprekken thuis gehad, met een lach en een traan, dat zeker, maar ook het besef dat wij ooit voor haar dingen moeten gaan regelen. Dat doet haar het meeste pijn, om mij en haar broer hier achter te laten met een groot verdriet. Wel heel fijn om het daar over te kunnen hebben met elkaar. 

Ik zeg haar ook altijd dat ik haar beloof dan nog meer te genieten, om met haar in onze gedachten plekken te bezoeken waar ze niet meer heen kan gaan omdat dit gewoonweg niet meer lukt omdat ze toch wel steeds vermoeider, vaker misselijk bij de chemo en ook buiten de chemo is, niet lang kan reizen en ga zo maar door. Maar dat wij natuurlijk heel erg verdrietig zullen zijn en dat alleen de tijd ons daarmee zal leren om te gaan maar dat ze altijd gemist zal worden.

Zo ook met mijn moedertje, ze was al lang ziek, ze is 86 jaar geworden en het was goed. Ze is nu op een plek waar geen pijn meer is, waar ze helder is en kan lachten en genieten van alles wat ze doet. Zoals ze was voordat ze ziek werd, misschien is ze nog nooit zo zorgeloos geweest als op de plek waar ze nu is. En natuurlijk missen wij haar en blijven wij haar missen en herinneren. Maar wij hebben een heel mooi afscheid gehad van haar, en dat maakt dat het het allemaal iets verzacht.

Voor mijn dochter was het ook een bijzonder afscheid van haar oma, ook heel confronterend. Wij hadden een condoleance voor alleen onze familie en dat was heel fijn. Ze heeft even de rust kunnen hebben om afscheid te nemen omdat dit natuurlijk heel erg confronterend is.

Wat hebben wij veel gepraat en gelukkig kunnen wij dat, voor mij als moeder en voor haar broer en haar directe familie was dit ook heel pittig. Maar tijdens het afscheid van mijn lieve moeder, hun oma heb ik met mijzelf afgesproken dat dit om mijn moeder gaat, dat ik de rest even naar de achtergrond moest zetten om deze dagen door te kunnen komen. En dat is gelukt.

Hoe raar het ook klinkt, ik heb al heel veel opgeslagen wat er uiteraard geregeld moet worden en ik zal mijzelf niet zijn als ik mij daar voor mijn dochter meer in ga verdiepen. Wij hebben het er wel eens over en ik weet al wel wat haar wensen nu zijn, maar die kunnen veranderen. En je kunt ook heel veel zelf regelen, en zelf maken. Eigenlijk is dat ook wel heel erg mooi. Als iets plotseling gebeurt dan heb je die mogelijkheid niet.  Dus tijd voor een draaiboek, als ik het kan, ga ik daarmee aan de slag.  Hopelijk hebben wij nog heel lang de tijd om dit te maken, maar zeker weten doen wij het nooit.

Dankbaar dat mijn lieve moeder een mooie leeftijd heeft mogen bereiken, ondanks haar ziekte en zorgen die dit met zich mee heeft gebracht, haar afscheid was mooi en fijn om op terug te kijken, ik ben ervan overtuigd dat het leven niet eindigt met de dood, dat alles oneindig is. Er is geen begin, en er is geen eind. En laat mij deze gedachte maar hebben, dat maakt het afscheid in dit leven een stukje makkelijker.

Liefs,

Annette