Kanker wacht niet

Helaas zit er geen knop op kanker om bijvoorbeeld bijzonder dagen beter te kunnen vieren. 

Afgelopen december mocht mijn dochter beslissen om in december even geen kuur te hebben om zo de feestdagen rustiger te kunnen vieren. Een langere periode van geen chemo werd niet geadviseerd, helaas.

Dus maakt ze keuzes, want zij bepaald uiteindelijk zelf, in overleg met haar oncoloog, en ons, wat ze nog kan en wil. Maar het was wel verstandiger om de kuren door te laten lopen tot de volgende scan. Dus januari en februari is ze weer braaf aan de chemo gegaan.

En de kanker wacht dus niet, want over ruim een week is mijn lieve dochter jarig, de dag ervoor heeft ze de scan, 5 dagen na haar verjaardag de uitslag. En de kuurronde van februari stopt 2 dagen voor de scan, 3 dagen voor haar verjaardag. Conclusie? Mooi bagger, haar verjaardag is in haar uitloopweek, een week waarin ze vaak nog klachten heeft door de chemo, om maar niet over haar vermoeidheid te spreken.

Dus zullen wij haar 21e  verjaardag vieren zoals het komt. Nu is mijn dochter altijd al een rustige verjaardag vierder omdat ze veel drukte met haar autisme hoofd ook niet prettig vind, maar we vieren het altijd wel. Meestal viert ze het samen met haar broer, die een week later jarig is. Hoe wij dat nu gaan inpassen daar moeten wij nog even over nadenken, want de uitslag van de scan zit precies in het midden.

Vieren wij het voor de uitslag? Zodat,  als het slecht nieuws zou zijn, wij met de verjaardag viering dit nog niet bewust weten. Of vieren wij het na de uitslag? Omdat mijn dochter dan meer is opgeknapt na de 16e chemo ronde (14 dagen chemo, 14 dagen rust). Allemaal keuzes, allemaal herinneringen die wij graag willen maken maar wederom toch wel hoofdbrekens bezorgen omdat de kanker niet wacht.

Dus stappen wij weer over naar onze aloude strategie: leven bij de dag. Elke dag nemen zoals hij komt. Alleen in dit geval maak ik wel een paar scenario's met betrekking tot het toch vieren van haar 21e verjaardag, niet wetende of dit haar laatste zal zijn.  Vieren doen wij het zeker, met een plan A, plan B en als het moet plan C en D....

En zo gaat het hier op dit moment, de spanning loopt natuurlijk ook weer op door de scan, natuurlijk realiseren wij ons echt wel dat ze al bijne de 16e kuur heeft gehad. De vorige uitslag was nog positief, toen was er enige krimp bij een uitzaaing, alleen niet bij de primaire tumor, die is al stabiel sinds augustus.  Hoe gaan wij daarmee om? Door het er over te hebben, door toch de plannen voor de verjaardag te maken. Door toch verder proberen te leven bij de dag en genieten van de kleine mooie dingen.

Duimen jullie met ons mee voor een positieve uitslag? En voor een mooie 21e verjaardag van mijn lieve dochter, een leeftijd die ze maar mooi heeft gehaald. Iets wat wij alleen maar durften te hopen toen wij hoorden dat ze niet meer beter zou worden, inmiddels 22 maanden geleden.......

En als ik dit typ is mijn lieve dochter al over de helft van de 16e kuur en wat ben ik trots op haar, hoe ze dit draagt en  hoe ze toch maar weer elke keer de vele tabletten inneemt met de hoop dat de tumor in ieder geval stabiel blijft, zodat ze nog zo lang mogelijk bij ons mag blijven.

Liefs,

Annette