Een week verder

We zijn nu een week verder na het bezoek bij de arts van mijn lieve dochter. We hebben het allemaal een beetje kunnen laten bezinken en hebben ondertussen ook nog de verjaardag van haar broer in  onze kleine kring gevierd. 

Ik moet jullie zeggen, het waren de vreemdste weken sinds de definitieve uitslag van haar eerste onderzoeken. Wat zit het leven soms vreemd in elkaar, van het uitzoeken van kadootjes tot het kopen van verjaardagstaarten (en dat 2x in een week) tot het verwerken van het nieuws dat de chemo niet helemaal meer doet wat die moet doen.

En wat zijn wij dan veerkrachtig, dat vindt ik in ieder geval zelf. De verjaardagen waren fijn en rustig,  de uitslag van mijn dochter hebben wij terloops wel besproken. Natuurlijk was er verdriet, maar ook wel weer onze bijzondere humor. Zoals een typische opmerking van mijn dochter, 'dan geef ik na de prrt misschien ook wel licht"....tja, dan kunnen wij niet anders dan ook weer vreselijk lachten.

Ik moet ineens aan zo'n tegeltjeswijsheid denken, "een dag niet gelachten is een dag niet geleefd", en het is waar, zo is het gewoon. Ondanks de situatie waar wij nu in zitten is humor een belangrijk medicijn. Probeer dat er altijd in te houden, en het hoeft niet de hele dag vrolijk te zijn, maar momentjes, dat helpt je echt door de moeilijke dagen heen.

Verder ben ik dankbaar dat wij alles met elkaar kunnen bespreken. Het is niet zo dat wij een hele middag besteden aan allerlei gesprekken. Het is bij ons meer van die niet ingeplande gesprek momenten,  maar iets wat ineens uitgesproken wordt en waar wij dan met elkaar over praten. Zo is er bijvoorbeeld de afgelopen week elke keer wel ter sprake gekomen of mijn dochter de PRRT behandeling zou willen ondergaan. (mocht dit natuurlijk akkoord gegeven worden door de artsen, dat is nog even afwachten).

In het begin van haar diagnose hadden wij gezegd dat dit i.v.m. haar autisme een zeer lastige behandeling zou zijn en dat ze het liever niet zou ondergaan. Inmiddels is ze bijna twee jaar verder, in die twee jaar is ze zo ontzettend gegroeid dat ze nu aangeeft het wel te willen proberen, omdat ze achteraf niet wil zeggen, "wat als".....een dapper besluit. En ze geeft aan dat ze elke keer haar grenzen verlegt, met de kuren, met de onderzoeken en nu ook met de nieuwe uitdaging waar ze voor staat. Ik ben zo trots op haar hoe ze zich hierin staande houd en hoe ze de dingen ziet. Ik leer hiervan als ouder. En groei hiervan als mens, ondanks dat het de meest ondenkbare situatie is waar je als ouder in kunt zitten.

Dankbaar, dankbaarheid, dat komt toch elke keer weer terug en is net zoals het leven per dag een rode draad in mijn en ons leven geworden. Ondanks alle verdriet en onzekerheid zien wij leermomenten waarin wij als mens toch elke keer weer groeien. En lieve mensen om ons heen, niet te vergeten.

Het leven is ook voor ons toch nog mooi. Die kleine momenten, de gesprekken, met een lach en een traan is de reden dat mijn dochter het nog allemaal doorzet. Ze zegt ook echt, "als ik  niet meer kan genieten, waar doe ik het dan nog voor". Wijze woorden voor iemand van net 21 jaar jong, die niet weet hoe lang ze er nog mag zijn, hoe lang het nog te dragen is. Daar kan menigeen nog veel van leren.

Voor mij is ze mijn spiegel, net zoals mijn zoon. En ondanks dat ik 54 jaar ben leer ik nog steeds, en zeker van mijn lieve kinderen. Ik ben heel erg trots op ze, hoe ze deze uitdaging het hoofd bieden en hoe ze ook bewust en doordacht met dit alles omgaan.

Liefs,

Annette