Zus

Gisteren sprak ik met mijn lieve zus. Mijn zus die echt mijn steun en toeverlaat is in deze tijd en ook in mijn hele leven. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik daarvoor ben. Gisteren hadden wij het over het overlijden van ons mam, dat dat nog helemaal niet zo lang geleden is, maar dat het al veel langer voelt. Bizar, wat wij allebei al meegemaakt hebben, eerst onze vader een ziektebed, toen onze moeder, die lang heeft gevochten tegen haar ziekte en wat daarbij kwam.

De laatste twee jaren van het ziektebed van mijn moeder kon ik door de ziekte van mijn lieve dochter niet vaak genoeg bij haar zijn. En wat was ik dankbaar voor mijn zus, die onze lieve moeder ook in die periode het meest heeft ondersteund, dat gaf mij rust, wetende dat zij er was voor ons mam. Ik was en ben nog steeds thuis nodig, de meesten die mij kennen weten dat ik alleen ben met mijn twee lieve kinderen, nu volwassen. En dat ik dus ook alle zorgen alleen moet en kan dragen. Gelukkig is mijn zus met haar gezin onze achterban, natuurlijk zijn er meer mensen ( ik kan ze helaas op twee handen tellen) die er altijd zullen zijn, maar mijn zus is toch het meeste aanwezig.

Zij was de eerste die ik belde dat het niet goed ging, zij was degenen die erbij was toen wij het verslagende nieuws hoorden. En ze is er nog altijd in deze voor mij de zwaarste periode van mijn leven.

Vandaag heb ik voor ons mam een mooi potje gevonden voor een beetje van haar as, met een mooie vlinder bovenop het dekseltje. Daarnaast kwam ik nog een vlinder tegen, en deze hangt nu bij haar foto. Bij haar foto staat ook de kaars van mijn dochter die wij namens haar voor de uitvaart van mijn moeder hadden geplaatst op de kist. Zo krijgt het plekje van ons mam bij ons thuis steeds meer vorm en dat verdient ze ook. Binnenkort gaan mijn zus en ik dit potje vullen, want ook de nazorg van het overlijden van ons mam heeft ze op zich genomen, zodat ik mij kon richten op alles wat er bij mij thuis nodig is.

Lieve zus, ik weet dat niet iedereen altijd vraagt hoe het met jou gaat, ik wil via deze weg laten weten hoe belangrijk familie is in een vreselijke situatie waar wij nu in zitten, Ik weet dat jij je ook heel veel zorgen maakt om jouw nichtje, jouw neef en mij, en dat je altijd aan ons denkt. Maar lieve mensen, vraag ook eens oprecht aan familieleden van ernstig zieke mensen hoe het met hun gaat, want ook al valt het niet altijd op, er ligt ook ontzettend veel op hun bordje. 

Ik weet nog goed toen mijn dochter geboren werd wat mijn eerste gedachte was, nu zijn ze nooit meer alleen, mijn zoon en dochter zullen altijd elkaar nog hebben. Helaas zal mijn zoon zijn zus vroegtijdig moeten missen en zal mijn dochter er nooit zo voor hem kunnen zijn als mijn zus voor mij. En dat is een gemis wat je je niet kunt voorstellen, Gelukkig zijn ze nu super hecht met elkaar en maken ze samen mooie herinneringen. Ze slaan zich fantastisch door deze tijd heen. En daar ben ik dankbaar voor, voor hun band die ze hebben. Broer en zus. Voor altijd.

Lieve mensen, wees dankbaar voor de familie om je heen, en vooral wij weten ook dat je familie niet uitkiest en dat sommige mensen familie zijn maar niet aanwezig zijn in je leven. Koester des te meer de familie die er wel is, die het allemaal wel de moeite waard vinden om ook herinneringen samen te maken, Gelukkig hebben wij die familie wel maar ook deels niet. En het is goed zoals het is, alles is goed zoals het is omdat het leven te kostbaar is om te veel te blijven hangen in het verleden. Komen ze weer op je pad, dan is het goed, komt het niet, dan is dat ook goed. En overal is zeker wat, maar het is wat het is en geniet, leef en wees dankbaar voor iedereen die er wel is als het nodig is.

Liefs,

Annette