glow in the dark

We zijn weer thuis! Gelukkig is alles goed gegaan, voor zo ver je daar natuurlijk van kan spreken.

Het was een hele onderneming en gelukkig kon ik op de dag van de opname, in tegenstelling wat er verteld was aan de telefoon, bij mijn lieve dochter blijven totdat de lutetium 177 dotataat werd toegediend. Er kwamen voorafgaand nog allerlei onderzoekjes, gesprek met de arts enzovoorts. Er werd ook een vloeistof toegediend die als bescherming voor de nieren was, hier kon ze ook misselijk van worden. 

En uiteraard moest het infuus worden aangeprikt. En omdat mijn dochter in dit soort gevallen vaker met behulp van een echo geprikt moet worden was dat ook hier weer het geval. Maar dit is allemaal goed verlopen. De kamer was natuurlijk met twee raampjes, mijn dochter is niet echt lang dus ze kon mooi de lucht zien en als ze op haar tenen stond de bovenkant van de daken, want ze lag op de 6e verdieping. Verder was er een uitleg hoe ze naar het toilet moest, waar ze op moest letten en ze mocht niet over de rode streep bij de deur. Allemaal zeer duidelijk.

Natuurlijk was er spanning, ook de avond ervoor en de ochtend er naar toe. Maar er waren allemaal lieve verpleegkundigen en een lieve arts, dus dat maakte veel goed. Tijdens het prikken van het infuus was ik nog in gesprek met de arts, over hoe wij alles toch relativeren, dat wij natuurlijk ook moeilijke momenten hebben maar toch proberen te genieten van elke dag. Dat mijn dochter ook heeft gezegd, daar doe ik het toch ook voor? Als het alleen maar verdriet en kanker is dan is het niet iets wat het leven nog leuk maakt. De arts vond dit mooi en ze gaf ook aan dat ze het best moeilijk vond omdat mijn dochter nog zo jong is. Erg lief dat ze zo eerlijk is, en dat ook durft te zeggen. 

Toen de lutetium werd toegediend ben ik weg gegaan,  met een brok in mijn keel moest ik mijn dochter achterlaten, dit was ook voor haar een moeilijk moment, maar ze heeft zich erdoorheen geslagen.

En toen werd ze de glow in the dark, zoals ze het zelf noemt. Ook weer die geweldige galgenhumor. Wij hebben de gehele dag app contact gehad samen met haar broer op de familie app. Zo fijn dat dit allemaal kan, dat maakt dat de kleine kamer iets minder benauwend was. En ik ging de wijde wereld in, het voelde vreemd, ik ben al twee jaar onafscheidelijk met mijn dochter, los van korte winkel bezoekjes of bezoekjes naar noodzakelijke afspraken. Er zo alleen erop uit was ik  totaal ontwent. Maar het ging goed, lekker mijn ding gedaan, in de buurt winkels bezocht, het centrum was een half uur met de bus vanaf het ziekenhuis, dat voelde toch wat ver verwijderd. Dus ik bezocht leuke winkelcentra, lekkere koffie gedronken en heb lekker gestruind. 

Ik was wel op tijd terug in het hotel met wat te eten, omdat wij ook met elkaar zouden bellen en dan wil ik niet al tetterend op een terras zitten ofzo. Op een of andere manier praat ik nogal luid (haha, de mensen die mij kennen weten dit wel), ik probeer hierop te letten maar er zijn altijd uitschieters. Plus omdat wij met ons drie-en tegelijk gingen face timen vond ik het prettiger op mijn kamer. Daarnaast was ik best vermoeid van de nacht ervoor, de spanningen en de ochtend. 

Mijn lieve glow in the dark heeft het super doorstaan! Maar wij waren ook elkaars glow in the dark, met onze eigen humor appten en hadden wij spraakberichten de hele dag door, zodat wij in contact bleven en wij op de hoogte bleven hoe het ging en mijn lieve dochter via ons zich niet verloren voelde en wij van alles deelden van de buitenwereld. 

Voor nu is er vooral de vermoeidheid die op speelt, maar dat is niet echt iets nieuws, het is alleen wat erger. Dus so far so good. En over een week is mijn lieve dochter weer stralingsvrij. Tot die tijd hebben wij allemaal leefregels, maar dat is niets vergeleken bij wat ze deze dagen heeft doorstaan.

Liefs,

Annette