Amsterdam

Wij zijn al weer een paar dagen terug uit Amsterdam, vorige week donderdag had mijn lieve dochter haar 2e PRRT behandeling. Alles is goed verlopen, natuurlijk heeft ze wel last van meer vermoeidheid en misselijkheid maar niks wat ze niet kan handelen.

Deze behandeling was in de middag, dus wij konden rond 8 uur vertrekken vanuit huis. Dat scheelde weer een overnachting en het voordeel is natuurlijk dat mijn lieve dochter in haar eigen bed kon slapen. Natuurlijk was ze wat onrustiger en eerder wakker, maar er gaat niks boven je eigen bed. En niet direct naast je snurkende moeder te moeten liggen.....

Op de donderdag moest ze zich eerst melden om met een echo het infuus erin te krijgen, daarna moest ze bloed afgeven en daarna moest ze zich melden op de afdeling. Het liep allemaal veel beter dan de eerste keer omdat het echo prikken ingepland was. De vorige keer moest ze onverwachts naar beneden om dit te laten doen en dat gaf veel oponthoud, veel wachten waardoor het allemaal wat uitliep. En het liefst wil je dat niks uitloopt omdat de behandeling al stressvol is en je wil dat het dan ook maar zo snel mogelijk gebeurt.

Het echo prikken is een vak apart en niet iedereen die prikt kan dit ook, dus er moet natuurlijk wel iemand zijn die hierin gekwalificeerd is. En natuurlijk was mijn dochter weer een attractie, zo noemen wij het natuurlijk gekscherend, maar er waren twee pottenkijkers bij. Een stagiair die het graag wilde zien en iemand die het moest leren keek ook mee. Het ging in 1x goed, dus complimenten voor de verpleegkundige. 

Het toedienen van de radioactieve stof ging zonder mij, ik moest voor die tijd de afdeling verlaten, natuurlijk altijd even een vervelend moment maar het ging beter dan de eerste keer. Wat ben ik trots op mijn dochter.

Na de toediening hielden wij contact met het thuisfront, waar haar lieve broer de zorg voor had, met elkaar op de groepsapp. Hierin werd ook regelmatig video gebeld.

Ik ben ondanks dat ik het lastig vond met de tram naar de 9 straatjes gegaan, het was al ruim in de middag en de 9 straatjes zijn dan leuk om even te slenteren en wat leuks op de kop te tikken voor mijn dappere dochter en lieve zoon. Het voelde gewoon vreemd om alleen in Amsterdam te zijn, alsof je niet compleet bent, alsof je wat mist. Natuurlijk ben ik ook nooit alleen, alleen als ik een boodschap doe of naar de apotheek ben, dus het voelt niet compleet.

Maar ik deelde veel foto's, video's en was aan het face timen met ze, zodat ze het gevoel hadden er bij te zijn en om ook zo de dag een beetje te doorbreken. In de avond was ik uitgenodigd door mijn lieve nichtje en haar vriend, verloofde is het nu, om bij hun te komen eten. Dit was nogal een avontuur om daar te komen, er was een ongeluk gebeurt met een tram, deze was ook ontspoort dus het openbaar vervoer in die richting lag er volledig uit. Nu is Amsterdam op dit moment ook chaos met de auto omdat er allerlei verkeersaders open liggen. 

Vandaar de keuze met het openbaar vervoer te gaan. Ik moest met de Metro, toen wist ik nog niet van het ongeluk, haha mijn nichtje belde mij, toen zat ik er al in. Gelukkig kent zij Amsterdam goed, ging ik weer de metro uit na een aantal stations om vervolgens de bus te nemen om daarna met de benenwagen naar hun leuke appartement te lopen. Was een echt avontuur voor een tukker, alleen op pad in deze stad. En ondertussen contact gehouden met mijn lieve dochter en zoon, filmpjes gestuurd en natuurlijk ook gefacteimed voor zo ver dat lukte in de soms overvolle tram, metro en bus. 

In de avond kon ik een stuk meerijden met een vriend van mijn nichtje en haar vriend, tot aan het station, toen was ik er zat van en heb ik een taxi genomen naar het gasthuis. Was een avontuur, genoeg afleiding gehad en zo ging de tijd wel snel voorbij. Daarnaast waren mijn zoon en dochter ook mee op een stukje sight seeing Amsterdam. 

Maar toch voelde het vreemd voor mij. Op een of andere manier geniet je anders van dingen omdat je weet dat je dochter gewoon geisoleerd zit, zichzelf moet redden en waarvan we niet wisten hoe ze door de tweede kuur ging komen. Dat stukje loslaten, dat vindt ik lastig. Ook dat je niet veel kunt doen, tenzij er natuurlijk echt iets mis zou gaan, dan ben je wel dichtbij. Maar gelukkig heeft ze het super gedaan. 

Morgen wordt ze gebeld door het UMC, waar ze onder valt met haar behandeling, om even te bespreken hoe het gaat en hopelijk hebben ze dan al de uitslag binnen van de scans die altijd na de PRRT gedaan worden. Ook hier kun je niks aan veranderen en moeten wij het nemen zoals het komt.

Eerst vandaag, een rustig dagje, waarin mijn dochter weer iets meer kan en waarin wij lekker thuis zijn met elkaar. Wel op afstand natuurlijk want tot donderdag moeten wij 1,5 tot 2 meter uit elkaar blijven. Dit gaat lukken, want er gaat niks boven het veilig thuis zijn met ons drie, lekker ons ding doen en gewoon zijn.

Liefs,

Annette