Meet and greet

Afgelopen maandag had mijn dochter een afspraak in Enschede met haar oncoloog uit Enschede en haar verpleegkundig specialist uit Amsterdam.

De verpleegkundig specialist werkt vaker samen met de oncoloog van  ons ziekenhuis hier en wilde graag een keer kijken hoe het in Enschede reilt en zeilt. Daarbij nam hij dus meteen een afspraak mee met mijn lieve dochter, zodat hij haar ook weer eens in levende lijve zag, dat was al weer een tijdje geleden. De tussenliggende contactmomenten gingen allemaal via de telefoon.

Zo fijn dat dit kan en dat ze zo meedenken. Het scheelt ons weer een rit naar Amsterdam. Als de berg niet naar Mohammed komt dan gaat Mohammed naar de berg, dat is toch een bekende uitspraak? Zo voelde dat eventjes.

En wat een warm welkom weer, het klinkt raar maar de gesprekken met haar oncoloog uit Enschede en de verpleegkundig specialist gaan altijd met een vleug humor, bijna een gevoel van oude jongens krentenbrood. Terwijl de situatie natuurlijk schrijnend is, en je gewoon bespreekt hoe ze door de behandeling komt, wat de bijwerkingen zijn. Het leek gewoon een beetje op een meet and greet.

Ook zag haar oncoloog, met wie ze al bijna 2,5 jaar het kanker pad bewandeld dat haar haar toch wel minder werd. Het ziet er nog okay uit voor onbekenden, maar zij zag een verschil en dat zegt ze dan ook eerlijk, en dat is fijn, ze is altijd eerlijk en daarom vertrouwen mijn dochter en ik en haar broer haar ook zo goed. 

En dan komt er een vleugje humor om de hoek van de verpleegkundig specialist, hij is namelijk kaal en die grapte ook," daar heb ik geen verstand van", ja, dan moeten wij gewoon allemaal ook gewoon even lachen. 

Al met al hebben wij een hele tijd bijgepraat en het was fijn om ze weer even te zien, en dat was vice versa.  Dit zijn echt mensen met het hart op de juiste plek, op een niet altijd fijne werkplek, waar je altijd te maken hebt met zieke mensen,  daar heb ik alleen maar respect voor.

Dus wij keken terug op een leuk en fijn gesprek en dankbaar dat wij ze beiden even hebben kunnen spreken. en dat wij natuurlijk onszelf kunnen zijn, er was een lach en een traan en alles ertussenin.

Omdat de verpleegkundig specialist natuurlijk niet uit Twente komt grapten wij ook bij het afronden van het gesprek over de afsluiting, zoals, "zo, nu goat wie weer rap op hoes an", of , die gooide de oncoloog erin, "wie pakt de paling in". Haha, was echt grappig, de verpleegkundig specialist keek met groten ogen en we moesten hem uitleggen wat het inhield.

En zo gaat dat, in ieder geval bij ons, misschien vinden ze ons een gek gezin, maar humor is en blijft belangrijk, ook het feit om bij de dag te leven en de ziekte van mijn dochter de dagen niet laten beheersen, dat lukt niet altijd, maar maandag was een goede dag.

Dankbaar voor het bijzonder fijne team om mijn dochter heen, er wordt vaak geklaagd over de gezondheidszorg, maar dit verdient gewoon een dikke 10. Hopelijk blijven ze zich nog lang over mijn lieve dochter ontfermen, dat betekend dat ze ook nog lang bij ons mag zijn. En dat de meeste afspraken ook een luchtigheid mogen houden, hoe zwaar het allemaal ook is.

Het grootste compliment kreeg mijn dochter, dat ze zo rustig onder alles is, zo relativerend en bewust door deze toch wel pittige behandeling gaat. En ik ben het met ze eens, ik heb er 1 woord voor: apetrots! Zij maakt mij trotser dan welk diploma, welke mijlpaal ook in het leven van je kind, want hoe zij hier doorheen gaat, wat ze mee moet maken, ga er maar aan staan, ze heeft hier zeker niet voor gekozen en moet er maar mee dealen.

Dus wees apetrots op je kinderen, niet op wat ze bereiken, maar op wie ze zijn en hoe ze met situaties omgaan. Uiteindelijk is dat wie je bent, als mens, als persoonlijkheid.

Liefs,

Annette