Realisatiemoment

Het is zomer, de maanden waarin veel mensen er even op uit gaan met de auto of het vliegtuig. Vandaag hadden wij een gesprek hierover en mijn  dochter zette mij wel even weer aan het denken......ze zei "dan ben ik wel echt fucked".....vliegen is iets wat wij niet aandurven, omdat ze veel in de weg heeft zitten in haar buik, en omdat ze natuurlijk ook niet uren in de auto kan zitten, dus vliegen lijkt ons niet geschikt.

Dat maakt je wel veel beperkter, ik weet zeker dat er ook lotgenoten zijn net zoals wij, waar reizen een echte uitdaging voor is, en dat je daardoor wel meer beperkt bent in de mogelijkheden om uberhaupt verder weg te kunnen gaan.

Als moeder doet mij dit natuurlijk ook pijn, ik gun haar nu nog de wereld, maar dan moet je er wel op uit. op dit moment is het gebrek aan energie en haar reisbeperking en ook nog andere dingen wat er in ons gezin speelt een beperking. Dus moeten wij er maar mee dealen op onze manier, waar wij al heel goed in zijn geworden.

Alleen in deze periode is het soms moeilijk, hoe positief wij ook zijn, om anderen te zien genieten van een andere omgeving, even overal van weg kunnen zijn. Maar dan denk ik weer aan een opmerking van iemand die ooit zei, " de reis die je in  je leven maakt gaat niet om de bestemmingen die je bereikt maar om de reis die je van binnen maakt". En die reis is onbeschrijfelijk. Niet in woorden uit te drukken op dit moment. Maar als ouder van een ongeneeslijk ziek kind zal ik je zeggen dat je sterker en groter bent dan dat je ooit had gedacht. Ik leer zo veel over mijzelf, mijn kinderen en hoe wij tegen de wereld aan kijken.

En hoe wij dus ook deze gedachten en situaties om kunnen zetten naar iets positiefs, het zoeken naar een nieuwe hobby, het kijken naar een vakantie huisje aan zee voor in het najaar, zodat de hondjes mee kunnen op het strand. Hopende dat de reis in de auto mee zal vallen en dat mijn lieve dochter het aankan. Normaal plannen wij niet te veel van tevoren, omdat morgen nog niet bestaat, maar soms is in dit geval is het ernaar op zoek gaan een leuke afleiding. 

En bovenal, leven bij de dag en genieten van de kleine dingen, die ook mooie herinneringen kunnen geven. Zoals de ontelbare gesprekken die wij nu samen hebben over onderwerpen die misschien nooit aan de orde waren gekomen als deze ziekte niet in ons leven was gekomen.

Liefs,

Annette