verschillende werelden

We zijn bijna weer een week thuis, mijn lieve dochter en ik. Het was afgelopen maandag weer tijd voor haar derde prrt behandeling, deze vond wederom plaats in het AVL in Amsterdam. Gelukkig maar, want daar kent mijn dochter het allemaal al een beetje.

Het was een hobbelige een mindere start voor mijn lieve dochter, helemaal voor iemand met een perenhoofd (lees: autisme) is dit niet fijn want dit kwam al bovenop de spanning die er elke keer bij komt kijken om de behandeling te ondergaan. 

Er waren wat issues met het aanprikken. Eerlijk gezegd had ze het best moeilijk deze keer. Maar wederom was er zeer lieve verpleging en arts. Nadat ze infusen had gekregen zoals vocht, anti misselijkheid en een bescherming voor haar nieren werd om half 12 de vloeistof der vloeistoffen bij haar ingebracht en werd ze vanaf dat moment weer een glow in the dark.

Op het moment dat de radioactieve vloeistof wordt toegediend moet ik de afdeling verlaten. Het afscheid ging moeilijker dan de vorige keren, waarschijnlijk ook door de chaotische start, maar wat ben ik dan trots op haar dat ze dit toch allemaal doet. Nee, ze heeft geen keuze, ja eigenlijk wel, maar dan weet ze meteen dat het eerder afgelopen is, dat weten we nu natuurlijk ook nog niet, dat horen wij pas denk ik rond maart, want pas 3 maanden na de laatste toediening kan het resultaat gezien worden.

En dan ben ik weer uit het ziekenhuis, voor mijn gevoel een hele andere wereld. Omdat ik vanaf een uur of 12 mij even moet vermaken ben ik met de tram de stad in gegaan. Heb het vondelpark even bezocht om daar mijn lunch op te eten, ben over de Albert Kuyp markt gelopen (tip van mijn nichtje) en zag daar weer een diversiteit aan mensen. Allemaal andere werelden,  letterlijk, en ook figuurlijk. Voor mij een goede afleiding en ondertussen hadden haar broer en ik via de familie app contact met mijn lieve dochter. De middag was ook best nog pittig voor haar, maar in de loop van de middag ging het gelukkig allemaal beter.

Wat is de mobiele telefoon dan een uitkomst zeg. We kunnen in de groep face timen, appen en op deze manier mijn lieve dochter ondersteunen in deze pittige periode. Ook weer een hele andere wereld dan vroeger, toen er geen mobiel was en je alleen op een andere manier contact met elkaar kon hebben. In het geval van 24 isolatie zoals bij mijn dochter, zou dat echt heel vervelend zijn geweest. Dan had je misschien een vaste telefoonlijn, belde je met de afdeling hoe het gaat of gaf je misschien rooksignalen in een nog eerdere periode. In die periode was er nog niet eens een ziekenhuis denk ik, maar nu dwaal ik af.

Allemaal verschillende werelden, in de technologische ontwikkelingen, in de ontwikkelingen tegen kanker medicijnen, maar ook in je eigen wereld bevindt je je elke keer in een andere wereld, een andere omgeving. En bij alles is een ding gelijk, hoe je er zelf tegenaan kijkt. Wij proberen als gezin altijd positief te blijven bij elke verandering die er plaatsvindt en proberen er altijd de beste oplossing bij te vinden en ons daar in aan te passen. Eigenlijk geldt dat voor alle werelden. 

Blijf positief, ook al lijkt het nog zo donker, en haal elkaar door pittige tijden met een lach en een traan in welke wereld je ook bent en of deze wereld in je eigen wereld is of daarbuiten, blijf ook vooral bij jezelf.

Liefs,

Annette