Waar sta ik?

Waar sta ik? Dat is een vraag die ik mijzelf niet vaak stel de laatste tijd.

Afgelopen week waren er twee momenten waardoor ik hierover na ging nadenken.

Allereerst was het bij de apotheek, waar ik regelmatig kom. De lieve dame aan de balie aarzelde even en vroeg toen hoe het met mijn lieve dochter ging. Dus even in een notendop verteld hoe het nu was, deze dame heeft natuurlijk geen zeeen van tijd als ze werkt aan de balie dus ik hield het beknopt. 

Daarna vroeg ze hoe het met mijzelf ging en of ik wel goed voor mijzelf zorgde, zo lief als een voor mij onbekende daarnaar vraagt.

Want eerlijk? Als je leeft als mantelmoeder en je 24 uur per dag bezig bent met je kind hoe jong of oud ze ook zijn, vergeet je jezelf en ben je volkomen ovegeleverd aan de grillen van de dag. De ene dag loopt soepel, de andere wat minder soepel.

Dan blijft het de kunst om jezelf niet te verliezen. Ik haal er veel troost uit dat mijn lieve dochter er nog is en dat wij nog veel tijd samen door mogen brengen. Ver vooruit kijken heeft geen zin en daar wordt ik persoonlijk zeer onrustig van, dus heb ik mijzelf de kunst aangeleerd te leven bij de dag. Natuurlijk zijn er momenten dat dat even niet lukt maar dan herpak ik mijzelf zo goed en kwaad als dat kan.

Pas afgelopen weekend realiseerde ik mij weer hoe diep alles zit. Hoeveel verdriet je niet laat zien, om sterk te blijven en om niet kopje onder te gaan. Bij mij uit dit zich door mijzelf bezig te houden met de zorg en thuis,en als het wat rustiger is met bijvoorbeeld deze blog en ondertussen ben ik samen met mijn zoon bezig een webpagina op te zetten. Daarover deel ik later wel meer.

Zo hou ik mijzelf bezig, en het fijne is, dat dit kan op momenten tussendoor. Want ik heb elke keer momenten tussendoor. Nooit een ochtend, middag of avond, maar alles tussendoor. Zie het als jongleren en de ballen hoog houden, soms mag je er even wat loslaten om wat anders te doen maar dan pak je de ballen snel weer op.

Maar goed, ik dwaal even af. Het tweede moment kwam door een lieve kaart voor ons allemaal met een mooie vlinderballon, die verstuurd was door mijn lieve zus en zwager. Daardoor hadden wij even een tranentrekker thuis, zo lief dat ze de moeite nemen dit te versturen en zo lief om de mooie tekst in de kaart (die houd ik voor onszelf en natuurlijk mijn lieve zus en zwager). Maar het was even een besef wave, laat ik het zo maar even noemen.

Even weer een besef in wat voor een bizarre, ongelooflijke, onwerkelijke, nare, niet voor te stellen situatie wij zitten. 

Maar ook een besef hoe sterk wij samen zijn, en neem van mij aan, dat zijn wij echt. Sommigen die deze blog lezen kennen ons al langer en sommigen zijn nieuw, maar wij hebben al zeker een traject van 10 jaren achter de rug. 10 jaren met stress, druk van de buitenwereld, onbegrip, niet gehoord worden door instanties en zorginstellingen, maar ook 10 jaren van dankbaarheid, het gevecht samen aangaan, vol blijven houden, blijven geloven in jezelf, en weten wie er wel en niet echt voor je zijn. 

Dus waar sta ik? In het centrum van mijn eigen leven, die bepaald wordt door veel omstandigheden die buiten mijn macht liggen, waar je niet je rug naar toe kunt en wilt draaien, die je met al je macht zo fijn mogelijk wil laten verlopen, hoe slecht de situatie ook kan zijn. Maar ook dankbaar voor veel mooie momenten, want in een donker scenario is altijd iets lichts te vinden. Dankbaar dat ik dit heb leren zien en waarderen. 

En ook het leven per dag, ik benoem het elke keer, omdat ik weet hoe makkelijk je hiervan kan afdwalen, maar echt, gisteren is geweest, vandaag leef je en morgen is een blanco pagina. Zo is het en zo zal het ook altijd blijven. 

Liefs,

Annette