Gelukkig zijn

Gelukkig zijn is iets wat veel mensen nastreven. En wat iedereen voor zich anders voorsteld. Dat maakt ons ook uniek als mens. En wat is gelukkig zijn? Wat zou dit zijn.....ik denk dat je de beste antwoorden kunt vinden bij de mensen die weten dat hun eigen leven eindig is, en dat is natuurlijk uiteindelijk bij iedereen, maar ik bedoel de groep mensen die weten dat hun leven niet de natuurlijke manier eindigt. En dan maakt het niet uit hoe oud of jong je bent, zo zie ik het.

Ik kan alleen  maar vanuit mijn/onze eigen ervaring dit benaderen, en dat is natuurlijk vanuit ons perspectief. Hoe kom ik op dit onderwerp zullen jullie je afvragen, daar kan ik kort in zijn; mijn lieve dochter.

Af en toe maakt ze hele bijzondere opmerkingen in een gesprek wat wij hebben. Zo kwamen wij ook op het verleden, wat haar en haar broer en ons gezin is overkomen. Hoe lang de weg naar de diagnose autisme is geweest en hoe lang daarna de weg naar deze diagnose, waarin ze weet dat ze haar leven niet zal kunnen inrichten zoals ze het graag had gezien, wat ze zich had voorgesteld. Die is met de diagnose in een klap teniet gedaan.

Maar ze zei 'ondanks alles moet ik zeggen dat ik nu het gelukkigst ben".. ...onvoorstelbaar voor velen, maar als je haar verhaal kent snap je dit misschien wel.

Wat haar haar hele leven onrustig heeft gemaakt, het zich niet goed voelen. Allereerst haar autisme diagnose, voorafgaand was er een lange periode van angst, van het niet weten hoe te reageren, van het kopieergedrag, van het niet begrepen worden door de buitenwereld, van steeds meer uitval op school, extreme vermoeidheid en ga zo maar door. Daarna, na de autisme diagnose bleven er veel klachten, klachten waarmee de kinderarts, de huisarts, wijkcoaches, begeleiding, psycholoog en ga zo maar door, niet de vinger op de pols konden leggen maar vanuit hun visie en kennis van dat moment handelden. Dit werkte niet zoals gewenst en gaf heel veel druk op mijn lieve dochter en ons.

En deze druk, het dingen moeten, gaf veel onrust bij mijn lieve dochter, altijd je niet goed voelen, altijd aangestuurd worden door professionele hulpverlening die vanuit hun pet haar wilden helpen. Dit heeft sporen achter gelaten, wat haar altijd veel onrust heeft gegeven.

En nu? Nu is het duidelijk, de puzzelstukjes zijn gelegd, er is geen druk meer van buitenaf. Druk die ik zo veel mogelijk heb proberen de minimaliseren door als een kameleon door alles heen te bewegen. Ook bij mij en mijn zoon heeft dit natuurlijk sporen achter gelaten.

De druk is weggevallen en het team wat nu voor mijn lieve dochter zorgt is er echt voor haar is en benaderen haar met warmte. Hoe bizar de situatie ook is, en wetende dat ze het niet kan redden van de kanker in haar lijf, leeft ze nu dus gelukkiger dan vroeger.

Een bijzondere zin, een bijzondere opmeriking. Gevormd door haar verleden.

Ook de kanker brengt veel onzekerheden, elke keer nieuwe richtingen die je op moet gaan om het zo lang mogelijk vol te houden. Dat ze zich nu gelukkiger voelt vindt ik een groot compliment, voor ons als naasten en voor haar team in het ziekenhuis die haar echt zien. 

Daar ben ik dankbaar voor.

Liefs,

Annette