De laatste ronde

Er is al een aantal dagen een spanning in huis. Wij proberen zo veel mogelijk afleiding te geven en dat lukt aardig. Soms niet, en dan moeten wij dat ook even laten gaan. Gedachtes, gesprekken, over wat er komt en nog komen gaat. Of niet meer komen gaat. 

Want maandag 15 december gaat mijn lieve dochter haar 4e PRRT behandeling ondergaan. Wederom spannend, ook al is het de vierde keer, of juist omdat het de vierde keer is. Je weet wat er gaat komen en dat is niet altijd fijn of leuk. 

Gisteren hebben haar broer en ik haar al een klein tasje gegeven met gezelligheid voor de kerst, een leuke kaars met gouden sterretjes op batterijen, een lief sterrenschaaltje met wat kerst chocolade, weet niet of ze het eet, anders het personeel wel. Zo is er nog een beetje kerst op die o zo gezellige ziekenhuiskamers. Ik heb ook nog een kleine lichtslang in de tas gestopt, of ze dat op de kamer wil zie ik morgen wel.

Zo proberen wij er altijd iets speciaals van te maken hoe bizar en niet leuk de situatie ook is, Mijn lieve dochter is nerveus, en dat snap ik maar al te goed, Ik ben dat ook maar laat dat niet merken, dat geeft alleen maar meer stress.

Helaas wacht kanker niet en gaan de behandelingen in deze feestmaand gewoon door, Gelukkig is ze vlak voor de kerst door de eerste week na de behandeling heen en hopen wij op niet al te veel bijwerkingen. Hoe dan ook maken wij er een gezellig maand van en genieten van de kleine dingen.

Morgen middag komt mijn lieve zus naar Amsterdam, voor mijn lieve dochter en ook voor mij, omdat ik dan niet alleen mijn tijd hoef te verdrijven in een stad die waarschijnlijk gezellig is aangekleed voor de kerst en waarin je je soms dan verloren voelt ondanks de afleiding die de grote stad geeft. En ik ben natuurlijk de steunlijn met mijn zoon voor onze lieve dochter en zus. Altijd fijn om dan iemand om je heen te hebben. Helaas kan dat niet lijfelijk voor mijn lieve dochter, maar lang leve deze tijd waarin je goed contact kunt houden.

Voor nu gaan wij nog lekker samen deze zondag doorbrengen. Genieten van de kleine dingen en dankbaar dat er weer een kerst is dat wij samen mogen vieren.

Hopelijk niet de laatste ronde voor de kerst, maar wel voor deze behandeling. En de laatste ronde ligt vaak op de loer, niet alleen bij ons, als je de kerstdagen telt die je in totaal in je leven nog zou mogen vieren klinkt het ineens veel minder. Stel je voor, ik ben nu 55 en ik wordt misschien 85, de leeftijd van mijn moeder, dan heb ik nog 30 kerstdagen te vieren. Klinkt heel anders toch? Om het over mijn lieve dochter maar niet te hebben, waarschijnlijk zijn de kerstdagen die zij er nog maar mag zijn geen dubbele getallen meer. 

Dus geniet, de laatste ronde is nooit ver weg en leef elke dag in dankbaarheid. 



Liefs,



Annette

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Scan uitslag

Vandaag was de dag dat mijn lieve dochter en wij de uitslag van de scan hebben gekregen. Vanmorgen stond om half 10 de afspraak met de arts van mijn dochter. De rit ernaar toe  duurt niet zo lang want mijn dochter wordt gelukkig behandeld en begeleid in onze woonplaats, er is altijd overleg met het UMC in Amsterdam, maar wij hoeven daar niet naar toe. Dat scheelt veel kilometers en tijd en het reizen gaat mijn dochter ook niet goed af door haar misselijkheid die dan de kop op steekt. Dus, iets later werd mijn lieve dochter door haar lieve arts geroepen en lopen wij samen naar haar kamer. Normaal zegt ze alt meteen dat ze tevreden is over de scan, of dat ze voor nu tevreden is maar dit keer was het anders, een algemeen praatje, dus wij voelden allemaal eigenlijk wel aan, dit kan wel anders lopen... Het gesprek begon ook met hoe voel je je nu? Ook dat is niet zoals ze normaal het gesprek zou beginnen als er goed nieuws of stabiel nieuws zou zijn. Dus het een en ander werd besproken e...
Meer lezen

Voorlopige uitslag

Afgelopen donderdag hebben wij de rit naar Amsterdam gemaakt voor de PET-CT scan waarin voorafgaand aan de scan een radioactieve vloeistof is ingespoten bij mijn dochter. Hierna moest ze in een warme kamer ongeveer 45 minuten wachten voordat de scan werd gemaakt. De rit naar Amsterdam vanuit ons was natuurlijk een drukke weg, af en toe oponthoud, maar we hebben het gered en waren rond kwart voor tien op de parkeerplaats van het Amsterdam Umc Amc. Nadat mijn dochter zich moest melden bij de patienten registratie (hier moest ze wel even heen voor een foto en het nakijken van de gegevens, mijn dochter is al bekend bij AMC Amsterdam, maar tot nu toe is alles in samenwerking met de artsen in Amsterdam en Enschede, in Enschede behandeld), hebben wij kennis gemaakt met de onoclogische verpleegkundige, die wij alleen telefonisch hadden gesproken. Hij gaat mijn dochter ook begeleiden bij de PRRT behandeling. Ik wil even meegeven dat deze lieve verpleegkundige speciaal naar het AMC UMC is gekome...
Meer lezen

Wie ben ik?

Wie ben ik? Ik ben Annette, 53 jaar, een moeder van een zoon en dochter.  In 2023 is ons leven helemaal op de kop komen te staan. Mijn lieve dochter had al jaren lang lichamelijke klachten, de kinderarts gaf aan dat het een prikkelbaar darmsyndroom was, verder heeft ze hirsutisme als gevolg van PCOS, en op haar 14e is er autisme gediagnosticeerd. Al deze aandoeningen zal ik nog eens apart behandelen in deze blog. Mei 2023 veranderde ons leven volledig. Ze werd doorgestuurd naar de polikliniek als gevolg van buikklachten die de huisarts niet vertrouwde. Nooit geweten toen wij onderweg waren naar de spoedeisende hulp, wat ons te wachten stond. Ze werd onderzocht, bloed afgenomen, een echo gemaakt. De echo liet iets afwijkends zien waardoor ze meteen een CT scan gingen maken. De dienstdoende arts kwam ons het verontrustende nieuws brengen dat ze een grote massa hadden gezien, wat zeer afwijkend was en al helemaal voor haar leeftijd, 19 jaar jong. Het toeval was dat er ruimte was bij d...
Meer lezen