Hoop

Hoop

Hoop doet leven zeggen ze wel eens. Maar wat als hoop onder je voeten weggeslagen wordt? Wat blijft er dan nog over? Nog een laagje hoop, iets minder dik dan de eerste laag. maar wij mensen houden altijd hoop. Ik in ieder geval wel. Ik noem het maar realistische hoop. 

Wat bedoel ik met realistische hoop? Dat is hoop, niet op de allerbeste uitkomst, in ons geval genezing van mijn allerliefste dochter. Die hoop is er echt niet meer. Het is hoop op een fijne tijd samen, hoop op fijne herinneringen, hoop op nog vele mooie dingen ondernemen. Hoop op nog zo veel mogelijk tijd samen. Realistische hoop is voor mij er het allerbeste uithalen bij de slechts mogelijke uitkomst. En hopen dat die doelen haalbaar zijn.

Ik weet dat er mensen in mijn omgeving en ook daarbuiten zullen zeggen, je weet nooit, je mag de hoop niet verliezen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.....Dat is onrealistische hoop, voor mij. Ik bouw altijd een laag zelfbescherming om mij heen. Altijd al gedaan, ook nu. Voor sommige mensen onrealistisch en niet te begrijpen, dat mag.

En ik wil niet hard klinken, maar zo is het leven. Realistische hoop en onrealistische hoop. Het heeft ook te maken met een stuk bewustzijn, weten wat er komen gaat en er niet voor (kunnen) weglopen. In mijn jongere jaren had ik ook hoop, gewoon hoop, dat dingen toch anders zouden uitpakken, maar hoe vaak werd die hoop vervuld? Dus realistische hoop helpt mij ermee te dealen op een realistische manier, niet jezelf voor de gek houden, anders komt de klap uiteindelijk nog harder aan. 

Toen mijn vader ziek was, had ik als kind altijd nog hoop. Op het laatst natuurlijk niet meer, maar zeker een lange tijd. Ik weet nog dat ik in die periode eindexamen moest doen, weet niet hoe ik het gered heb maar ik heb het gehaald. Ik weet nog wel mijn drijfveer, mijn vader een gevoel geven dat ik het kan, dat ik dat in ieder geval dat nog gered heb in zijn leven. Dat hij de hoop houdt dat het goed komt met mij en mijn zus als hij er niet meer zal zijn. Weer hoop, hoop geven aan iemand die je dierbaar is. Toen was ik mij nog niet bewust of de hoop realistisch was of onrealistisch. Daar denk ik nu, bijna 30 jaar later pas aan. 

Door realistische hoop is het voor mij beter draagbaar, kan ik met mijn zoon en dochter samen het laatste pad van mijn dochter bewandelen, op de best mogelijk haalbare manier. Bizar, nu ik het zo typ maar zo waar. Ongelooflijk wat je aankunt als mens, ik weet zeker dat veel mensen veel hebben meegemaakt en velen nog meer dan ik en of je nu onrealistische hoop hebt of realistische hoop, ieder mens weet wat hen op de been houdt, om het hoofd boven water te houden en niet kopje onder te gaan.

Bij mij werkt realistische hoop het beste, dit is mijn visie en dus niet voor een ander, dat kan en wil ik zeker niet invullen.
Dus houdt altijd hoop, in welke vorm dan ook, in welke situatie je je ook bevindt.


Liefs,

Annette


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Scan uitslag

Vandaag was de dag dat mijn lieve dochter en wij de uitslag van de scan hebben gekregen. Vanmorgen stond om half 10 de afspraak met de arts van mijn dochter. De rit ernaar toe  duurt niet zo lang want mijn dochter wordt gelukkig behandeld en begeleid in onze woonplaats, er is altijd overleg met het UMC in Amsterdam, maar wij hoeven daar niet naar toe. Dat scheelt veel kilometers en tijd en het reizen gaat mijn dochter ook niet goed af door haar misselijkheid die dan de kop op steekt. Dus, iets later werd mijn lieve dochter door haar lieve arts geroepen en lopen wij samen naar haar kamer. Normaal zegt ze alt meteen dat ze tevreden is over de scan, of dat ze voor nu tevreden is maar dit keer was het anders, een algemeen praatje, dus wij voelden allemaal eigenlijk wel aan, dit kan wel anders lopen... Het gesprek begon ook met hoe voel je je nu? Ook dat is niet zoals ze normaal het gesprek zou beginnen als er goed nieuws of stabiel nieuws zou zijn. Dus het een en ander werd besproken e...
Meer lezen

Voorlopige uitslag

Afgelopen donderdag hebben wij de rit naar Amsterdam gemaakt voor de PET-CT scan waarin voorafgaand aan de scan een radioactieve vloeistof is ingespoten bij mijn dochter. Hierna moest ze in een warme kamer ongeveer 45 minuten wachten voordat de scan werd gemaakt. De rit naar Amsterdam vanuit ons was natuurlijk een drukke weg, af en toe oponthoud, maar we hebben het gered en waren rond kwart voor tien op de parkeerplaats van het Amsterdam Umc Amc. Nadat mijn dochter zich moest melden bij de patienten registratie (hier moest ze wel even heen voor een foto en het nakijken van de gegevens, mijn dochter is al bekend bij AMC Amsterdam, maar tot nu toe is alles in samenwerking met de artsen in Amsterdam en Enschede, in Enschede behandeld), hebben wij kennis gemaakt met de onoclogische verpleegkundige, die wij alleen telefonisch hadden gesproken. Hij gaat mijn dochter ook begeleiden bij de PRRT behandeling. Ik wil even meegeven dat deze lieve verpleegkundige speciaal naar het AMC UMC is gekome...
Meer lezen

Wie ben ik?

Wie ben ik? Ik ben Annette, 53 jaar, een moeder van een zoon en dochter.  In 2023 is ons leven helemaal op de kop komen te staan. Mijn lieve dochter had al jaren lang lichamelijke klachten, de kinderarts gaf aan dat het een prikkelbaar darmsyndroom was, verder heeft ze hirsutisme als gevolg van PCOS, en op haar 14e is er autisme gediagnosticeerd. Al deze aandoeningen zal ik nog eens apart behandelen in deze blog. Mei 2023 veranderde ons leven volledig. Ze werd doorgestuurd naar de polikliniek als gevolg van buikklachten die de huisarts niet vertrouwde. Nooit geweten toen wij onderweg waren naar de spoedeisende hulp, wat ons te wachten stond. Ze werd onderzocht, bloed afgenomen, een echo gemaakt. De echo liet iets afwijkends zien waardoor ze meteen een CT scan gingen maken. De dienstdoende arts kwam ons het verontrustende nieuws brengen dat ze een grote massa hadden gezien, wat zeer afwijkend was en al helemaal voor haar leeftijd, 19 jaar jong. Het toeval was dat er ruimte was bij d...
Meer lezen