even erop uit

Daar ben ik weer. We zijn er even tussenuit geweest en het was heerlijk! Omdat mijn dochter dit keer geen twee weken maar drie weken tussen de kuren heeft, om lekker bij te kunnen komen, konden wij in de tweede week rust heerlijk even weg. 

Wij hebben de keuze gemaakt om het dicht in de buurt te houden, ten eerste omdat mijn dochter snel misselijk wordt in de auto, in een lift, in alles wat snel beweegt. En ten tweede omdat we, als het niet goed zou gaan; niet zo ver van het ziekenhuis wilden zijn. Het komt er gewoon ook op neer om wat vertrouwen op te bouwen om eventueel de volgende keer iets verder weg te kunnen.

En jullie lezen het goed, het vertrouwen is er, de basis is gelegd! Om op vakantie te gaan met  een ziek iemand, in ons geval mijn dochter, dat zet nogal wat voeten in de aarde, niet alleen organisatorisch maar ook psychisch. Het is niet meer zo gemakkelijk om bijvoorbeeld een uitstapje of vakantie te plannen.  Zo is er natuurlijk de rits aan medicatie, welke je natuurlijk wel allemaal in huis moet hebben, goede bedden op de plek van bestemming en in ons geval de afstand natuurlijk. En kort van te voren boeken, lange termijnplanning doen wij al helemaal niet aan, wat gisteren is geweest kan vandaag totaal anders zijn.

Dan ben ik natuurlijk ook alleen met mijn kids, natuurlijk zijn ze volwassen maar het punt is ook dat er in het huisje of dichtbij in de omgeving er wat te doen is. Ik kan niet met mijn zoon op pad als mijn dochter niet lekker is, dan zitten we toch samen in het huisje, of mijn zoon moet er alleen op uit. Dat doet hij wel voor eventuele boodschappen of met de honden wandelen, maar alleen sight seeing doen, dat is niet echt gezellig. en dat doet hij ook niet.

Wij hadden de luxe om een heerlijk huisje te kunnen boeken, met dank aan mijn lieve zus en zwager. De enige wens van mijn dochter was om een bad in het huisje te hebben, dat is geluktaarbij was er ook een sauna en een zonnedouche, heerlijk! En hier hebben wij goed gebruik van gemaakt. Omdat wij natuurlijk meer aan het huisje gebonden zijn was dit een heerlijk cadeautje.

Dankbaar zijn wij voor de 3 nachten in dit heerlijke huisje, het is allemaal goed gegaan, wij zijn zelfs nog een paar uurtjes naar Hardenberg geweest. Daarna was het natuurlijk weer uitrusten en de dag erna niet veel plannen maar ach, het is het gewoon waard. Wij leren er als gezin al goed mee om te gaan. Ook op vakantie is het niet meer zoals het was, spontane dingen doen en veel dingen ondernemen zijn beperkt maar het is zo waardevol om alleen al tijd met elkaar te mogen doorbrengen.

Ook ben ik trots op mijn zoon, die er echt is voor zijn zus, die het met zijn grappen en zorgen voor het zo fijn mogelijk voor haar maakt, ook al heeft hij zijn idee van vakantie ook bij moeten stellen, maar hij doet het met liefde en veel zorg. Natuurlijk hoort dit niet bij een 23 jarige, dat besef ik mij maar al te goed. Ik hoop dat wij met zijn allen steeds beter door deze bizarre situatie kunnen manouvreren, waarin er meer ruimte is voor hem om zijn leven zo goed en kwaad als dat kan door te kunnen laten gaan.

Maar dit soort dagen geeft ons moed. Geeft ons ook weer een fijn gevoel om thuis te zijn, maar het is zeker voor herhaling vatbaar, en dat gaan wij ook doen. zo lang als het kan. Voor iedereen was het  heerlijk. Ik hoop dat wij nog veel wensen van mijn dochter kunnen vervullen, maar deze hebben wij weer in de pocket.

Dankbaar is  wederom het juiste woord, dankbaar voor deze mooie herinnering , dankbaar dat het goed is gegaan, dankbaar voor onze veerkracht, dankbaar voor het nog steeds kunnen zien van de mooie dingen in het leven, de natuur en de mensen om je heen. 

Liefs,

Annette