De feestdagen zijn weer voorbij.....

De decembermaand is weer voorbij. En wij hebben het heerlijk gehad, mijn dochter heeft het fijn gehad, op haar wens en ook die van ons uiteraard hebben wij de feestdagen gezellig rustig thuis gevierd. De kerstboom stond vroeg omdat het de favoriete tijd van het jaar is voor mijn dochter.

Wij hebben samen genoten van de gezelligheid, lekker eten, en leuke films en series. En ze heeft lekker kunnen gamen. Omdat de kuur een maand werd uitgesteld had ze iets meer energie hiervoor. Verder was het ook wel veel rustig aan doen, wij zijn niet de deur uit geweest. Vijftien chemo kuren hakken er wel in en een maandje geen chemo is niet voldoende om het energieniveau erg omhoog te krijgen. 

De gewone medicatie ging natuurlijk wel door elke dag, maar even geen chemo was heerlijk voor haar. Daarom valt het nu ook best wel weer even rauw op haar dak omdat ze natuurlijk deze week weer bloed heeft moeten prikken. De oncologisch verpleegkundige belde vandaag al weer met de uitslag en ze heeft weer groen licht om donderdag te gaan starten. En dan zit ze en wij er weer middenin.

Maar we zijn zeker dankbaar voor de feestdagen van 2024, welke wij heerlijk samen hebben mogen beleven en weer mooie herinneringen heeft gegeven. Wie weet hoe het dit jaar allemaal gaat, welke uitdagingen er nog meer op ons pad komen. Hoe de behandeling verder aanslaat. We zullen zien. Maar afgelopen jaar heeft ze het zo super gedaan, en wij ook. Ik ben heel trots op haar en op ons. Ook al is het een nieuw jaar, voor velen een nieuw begin. Wij gaan gewoon door, en proberen zo veel mogelijk bij de dag te leven en te genieten van wat nog wel kan. Net zoals in 2024.

Ik zeg wel eens tegen mijn dochter, tijd bestaat niet. Ik heb dit volgens mij ook wel eens eerder in een blog benoemd. Tijd is ooit ontstaan, om ons als mensen een handvat te geven in dit bestaan. Om afspraken te kunnen maken, om tijdslimieten af te kunnen spreken, om in het gareel te kunnen lopen. Maar eigenlijk bestaat tijd niet, niet als je in onze situatie zit. Tijd is nodig om een begin en een eind te hebben. Maar eigenlijk is er geen begin en ook geen eind naar mijn idee. Alles is oneindig. 

Daar houd ik mij aan vast, dat het na dit leven niet ophoudt, dat het ergens op een andere manier verder gaat, of opnieuw begint. Wij zullen het zien, maar voor 2025 is het weer een gewone week, een gewone dag, een gewoon uur. Wees lief voor elkaar en wees dankbaar voor wat je hebt. Wij wensen alle lezers het allerbeste, dat je rust kunt vinden in deze soms onrustige wereld, dat je kracht kunt vinden bij jezelf om de grootste stormen te doorstaan, dat je liefde vindt, in welke vorm dan ook.



Liefs,



Annette

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Scan uitslag

Vandaag was de dag dat mijn lieve dochter en wij de uitslag van de scan hebben gekregen. Vanmorgen stond om half 10 de afspraak met de arts van mijn dochter. De rit ernaar toe  duurt niet zo lang want mijn dochter wordt gelukkig behandeld en begeleid in onze woonplaats, er is altijd overleg met het UMC in Amsterdam, maar wij hoeven daar niet naar toe. Dat scheelt veel kilometers en tijd en het reizen gaat mijn dochter ook niet goed af door haar misselijkheid die dan de kop op steekt. Dus, iets later werd mijn lieve dochter door haar lieve arts geroepen en lopen wij samen naar haar kamer. Normaal zegt ze alt meteen dat ze tevreden is over de scan, of dat ze voor nu tevreden is maar dit keer was het anders, een algemeen praatje, dus wij voelden allemaal eigenlijk wel aan, dit kan wel anders lopen... Het gesprek begon ook met hoe voel je je nu? Ook dat is niet zoals ze normaal het gesprek zou beginnen als er goed nieuws of stabiel nieuws zou zijn. Dus het een en ander werd besproken e...
Meer lezen

Voorlopige uitslag

Afgelopen donderdag hebben wij de rit naar Amsterdam gemaakt voor de PET-CT scan waarin voorafgaand aan de scan een radioactieve vloeistof is ingespoten bij mijn dochter. Hierna moest ze in een warme kamer ongeveer 45 minuten wachten voordat de scan werd gemaakt. De rit naar Amsterdam vanuit ons was natuurlijk een drukke weg, af en toe oponthoud, maar we hebben het gered en waren rond kwart voor tien op de parkeerplaats van het Amsterdam Umc Amc. Nadat mijn dochter zich moest melden bij de patienten registratie (hier moest ze wel even heen voor een foto en het nakijken van de gegevens, mijn dochter is al bekend bij AMC Amsterdam, maar tot nu toe is alles in samenwerking met de artsen in Amsterdam en Enschede, in Enschede behandeld), hebben wij kennis gemaakt met de onoclogische verpleegkundige, die wij alleen telefonisch hadden gesproken. Hij gaat mijn dochter ook begeleiden bij de PRRT behandeling. Ik wil even meegeven dat deze lieve verpleegkundige speciaal naar het AMC UMC is gekome...
Meer lezen

Wie ben ik?

Wie ben ik? Ik ben Annette, 53 jaar, een moeder van een zoon en dochter.  In 2023 is ons leven helemaal op de kop komen te staan. Mijn lieve dochter had al jaren lang lichamelijke klachten, de kinderarts gaf aan dat het een prikkelbaar darmsyndroom was, verder heeft ze hirsutisme als gevolg van PCOS, en op haar 14e is er autisme gediagnosticeerd. Al deze aandoeningen zal ik nog eens apart behandelen in deze blog. Mei 2023 veranderde ons leven volledig. Ze werd doorgestuurd naar de polikliniek als gevolg van buikklachten die de huisarts niet vertrouwde. Nooit geweten toen wij onderweg waren naar de spoedeisende hulp, wat ons te wachten stond. Ze werd onderzocht, bloed afgenomen, een echo gemaakt. De echo liet iets afwijkends zien waardoor ze meteen een CT scan gingen maken. De dienstdoende arts kwam ons het verontrustende nieuws brengen dat ze een grote massa hadden gezien, wat zeer afwijkend was en al helemaal voor haar leeftijd, 19 jaar jong. Het toeval was dat er ruimte was bij d...
Meer lezen