Mantelmoeder

Wachten Hoeveel van onze tijd in ons leven brengen wij door met wachten? Wachten aan de telefoon, wachten in een wachtkamer, wachten op een antwoord, wachten op een uitslag, wachten wachten wachten. Nu mijn dochter in de malle molen zit wordt ik mij hier nog bewuster van omdat wij veeeeel moeten wachten. Nou ben ik van nature niet echt rustig, en wachten vindt ik zonde van mijn tijd. Gelukkig heb ik als ik wacht met mijn dochter en vaak mijn zoon gesprekjes met hun. En dan is er de mobiele telefoon. Dat hadden wij vroeger niet, voor het wachten is de mobiele telefoon een goede uitkomst. Even op sociaal media, een appje of het nieuws of zelfs een spelletje. Dat laatste is niet zo handig weet ik uit ervaring omdat je vaak aan de beurt bent als je lekker in het spelletje zit. Wachten, tegenwoordig heeft dit ook veel te maken met de druk op de zorg. Want uiteraard heb ik het over het wachten in het ziekenhuis, bij de huisarts, apotheek. Man oh man wat duurt dat soms lang. Vanmorgen hing ik...

Jeeeeeeeeej, Mijn lieve dochter heeft gisteren haar 20e verjaardag mogen vieren. Een verjaardag met twee randjes, een zwarte en een gouden.  Laten we beginnen met de gouden. Het was zo fijn om sowieso thuis te zijn, na de opname afgelopen weekend stond dit nog op losse schroeven. Maar gelukkig kon ze woensdag bijkomen en gisteren haar verjaardag in onze kleine kring vieren. Eigenlijk zoals elk jaar, want een auti-kind houdt niet van al te veel drukte en nu met haar ziekte komen sommige prikkels nog meer binnen. Ik was ontzettend dankbaar dat ze redelijk goed te pas was en dat wij het mooi hebben kunnen vieren. Een feestmutsje voor de hondjes, mooie kado's, versierde kamer, gezelligheid alom.  De pakketdienst stond regelmatig voor de deur wat elke keer weer een leuke verassing was. Ook werd er persoonlijk bij de deur wat afgegeven, dus ze voelde zich echt jarig. Natuurlijk waren er ook veel appjes en reacties op sociaal media. Dank aan iedereen, het heeft deze dag nog specialer...

 En toen ging het mis.... Afgelopen zaterdag moest mijn dochter veel braken, nu is dat af en toe vaker het geval, maar dit was heftiger, anders. En in de middag kwamen er twee maagtabletten intact uit, daar schrokken wij best wel van want 1 maagtablet was ongeveer 22 uur eerder ingenomen......Dus toch maar even gebeld met het ziekenhuis. Waarom deze dingen altijd in het weekend gebeuren is een raadsel maar als er iets extreems is is het bij mijn dochter altijd in het weekend.... Wij kregen een advies waarvan wij al dachten, dit wordt t niet. Toch netjes gedaan, wat meer antagel innemen. Maar goed, na inname kwam het er weer uit. Toch nog even aangekeken en in de nacht leek het goed te gaan. Wij zijn gaan kamperen in ons eigen huis, Emma op de bedbank en ik op de bank zodat ik haar goed in de gaten kon houden en de toilet was dichterbij, ook een prettige bijkomstigheid in dit geval. Helaas ging het vroeg in de ochtend weer mis. Misschien kennen jullie een horrorfilm waarin er heeel ...

Wat als, Wat als je kind hoort "je hebt niet meer lang te leven" Hoe lang, dat is waarschijnlijk even Misschien een paar jaar,  we weten het niet Ze kunnen en willen niet zeggen, hoeveel tijd in het verschiet Oh wat ben ik trots op jou, hoe jij dit draagt Want geen enkel mens wordt zelden zo uitgedaagd Dapper ga je elke strijd aan, met de angst dichtbij Geen enkele stap die je maakt voelt vrij Altijd herinnerd worden aan deze vreselijke strijd Die jouw lichaam aangaat en waarvan mettertijd De ziekte het zal winnen van jouw lichaam en geest Maar totdat het zo ver zal zijn, is jouw leven een mooi feest Wat als.... het niet waar is, het leven een spelletje speelt En wij morgen wakker worden En jij weer bent geheeld Wat zou dat een wonder zijn Iets wat we niet meer hopen Maar wat als dit alles anders zou zijn gelopen......................... Liefs, Annette

Broer en zus, Dat zijn mijn twee lieverds al bijna 20 jaar!!!! Mijn lieve dochter wordt binnenkort 20 en mijn lieve zoon een week later 23!!!  20 Jaar delen hun samen lief en leed, zijn ze heel erg hecht en gaan ze sinds mijn zoon zijn rijbewijs heeft nog vaker samen alleen op pad. Zo fijn dat ze dat doen, helemaal nu. Op het moment dat ik dit nu typ ben ik ziek in huis, probeer mijn lieve dochter niet aan te steken omdat ze in de 1e chemo week zit. Dit zijn dus momenten dat je niet ziek moet zijn maar dat komt nooit gepland.  En de afgelopen dagen neemt mijn lieve zoon zijn zus alleen mee op pad, dat is dan even snel naar een winkel omdat mijn dochter van snuffelen houdt. Gelukkig kan ze het nog even (lees: een uurtje maximaal). Vandaag dus ook, ze gaan zomenteen nog even met zijn twee op pad. Zo dankbaar dat mijn zoon goed kan autorijden en zijn zus dus ook meeneemt. Dat brengt mij terug naar het verleden. Ze hebben een bijzondere band met elkaar, altijd al gehad. Af en toe ...

About last weekend... Afgelopen weekend was een gezellig weekend. Vrijdag hadden we allereerst een gesprek met de behandelend arts, in dit gesprek worden de bloedwaardes doorgenomen en gekeken of mijn dochter kan starten met de volgende ronde chemo. Hier heeft ze groen licht voor gekregen, dus wij konden de medicatie weer ophalen in de ziekenhuisapotheek. Zaterdag is ze weer gestart. Natuurlijk is dat niet echt gezellig, maar fijn om te horen dat de bloedwaardes zo waren dat ze weer kon starten.  Zaterdagmiddag had mijn lieve zus iets gezelligs geregeld. Ze is ook schoonheidsspecialiste en doet normaliter altijd ook de wenkies van mijn dochter en mij. Omdat het naar haar salon toekomen wat lastiger te plannen is komt de salon naar ons. Het was een echte verwenmiddag, een dieptereiniging, de wenkies, harsen en een lekker masker. Mijn dochter heeft genoten (ik ook!) en heeft nu weer een frisse oogopslag zonder dat ze te veel make up op moet. Daar ben ik mijn lieve zus dankbaar voor, ...

Wereld kanker dag, Een dag waarin er extra aandacht wordt gegeven aan kanker, kanker in alle soorten, kanker die te genezen is, kanker waarvan je bent genezen maar waarmee je elke dag nog met de gevolgen zit, kanker waarvan je bent genezen maar nog vaak zorgen over hebt, en kanker die niet te genezen is en waarin je je weg moet vinden hiermee om te gaan, kanker waaraan een geliefde is overleden en het gemis altijd blijft.  Het is vaak een beladen woord, kanker, maar hoort bij zo veel mensen bij het leven. Ik ben zelf al op 14 jarige leeftijd geconfronteerd met kanker, toen mijn vader deze diagnose kreeg, helaas is hij op bijna 51 jarige leeftijd hieraan overleden, en dat heeft zijn sporen nagelaten bij mijn moeder, mijn zus, mij en naaste familieleden.  Ik denk dat iedereen wel iemand kent die kanker heeft (gehad), gelukkig kan de medische wereld steeds meer, maar staan ze ook vaak nog voor een raadsel. In dat raadsel zitten wij, deze proberen ze te ontrafelen, op dit moment i...